Τρίτη, 15 Μαΐου 2012

ΤΟ ΘΕΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΛΛΑ ΤΟ ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ

Οι μάχες συνήθως για να μην πω πάντα κερδίζονται με το μυαλό.
Σαφώς και το θάρρος, η επιμονή και υπομονή αλλα και η επικέντρωση στο στόχο αποτελούν κι αυτά υπολογίσιμους παραμέτρους.
Ομως η ιστορία μας διδάσκει οτι οι μεγαλύτεροι στρατηγοί αλλά και πολιτικοί πέρα απο οτιδήποτε άλλο διέθεταν μυαλό και διορατικότητα.
Οι αριθμιτηκοί συσχετισμοί δεν διαμόρφωναν παντα το αποτέλεσμα και για να είμαστε ποιο συγκεκριμένοι οσο αφορά τη πατρίδα μας...Σχεδόν ποτε δε το διαμόρφωσαν το αντίθετο μάλιστα.
Η Ελλάδα βγήκε νικήτρια τις περισσότερες φορές έχοντας αριθμητικό μειονέκτημα αλλά τεράστιο πλεονέκτημα που τις εδωσαν ηγετικές μορφές με στρατηγικό μυαλό και ικανότητα πρόβλεψης της επόμενης μέρας.
Ας έρθουμε όμως στο σήμερα που ας μην γελιόμαστε αυτο που γίνεται είναι πόλεμος.
Πόλεμος οικονομικός και πόλεμος ιδεολογικός.
Γενική διαπίστωση είναι πως δυστυχώς ηγέτες με τη μορφή που γνωρίζουμε δεν υπάρχουν σήμερα.Αυτό όμως δεν σημαίνει πως πρέπει να επαναπαυόμαστε περιμένοντας την έλευση του "Μεσσία".
Κάποιοι απο μας αγωνίζονται όντας ενταγμένοι σε καποιο κόμμα,καποιοι ως ανένταχτοι και κάποιοι ως απλοί ψηφοφόροι.
Κοινο γνώρισμα τους η ελπίδα για ενα καλύτερο αύριο όχι μονο για τους ίδιους αλλα κυρίως για τις επόμενες γενιές Ελλήνων και η αγωνία τους να φανούν αντάξιοι έστω και κατ ελάχιστο των προγόνων τους.
Δυστυχώς όμως ο αγώνας είναι "τρι-μέτωπος" δεν έχουν να πολεμήσουν μόνο τον κοινό οικονομικό εχθρό.
Δεν εχουν να δώσουν μόνο την δημοκρατική εκλογική μάχη.
Εχουν να πολεμήσουν και την καθεστωτική αριστερή δήθεν "προοδευτική" ιδεολογία καθώς και τους συστημικούς "ανεξάρτητους" δημοσιογράφους που διαμορφώνουν-διαστρεβλώνουν την αλήθεια κατα το συμφέρον και κατα παραγγελία.
Ας σκεφτούμε λίγο καθαρά και ας αναλογιστούμε εαν "μικρά" ως επι το πλείστον πατριωτικά κόμματα που μάλιστα αλληκατηγορούνται μπορούν να διεξάγουν ολομετωπο αγώνα εναντίον αυτού του τριπλού εχθρού.
Η απάντηση είναι πως όχι.Μπορεί και επιβάλλεται να δώσουν μάχες και ισως σε κάποιες βγουν κερδισμένοι ομως ο πολεμος δεν θα κερδηθεί.
Οταν έχεις μπροστά σου εναν τοίχο δεν πας να τον ρίξεις με το κεφάλι βρίσκεις τα κατάλληλα εργαλεία και τον γκρεμίζεις κομμάτι κομμάτι εκτος βέβαια αν διαθέτεις ...μπουλντόζα.
Επειδή όμως κανενα πατριωτικό κόμμα δεν θεωρείται αυτή τη στιγμή... μπουλντόζα το να επιτίθεσαι κατα μέτωπο είναι αυτοκτονία.
Ασχέτως αυτων η πολιτική συζήτηση σήμερα μονοπωλείται γύρω απο το μνημόνιο.
Είναι όμως η μοναδική που πρέπει να δίνεται βάρος;
Θα έλεγα πως όχι και μονο το ότι η Ελλάδα και χωρίς το μνημόνιο θα απείχε έτη φωτός απο αυτό που φανταζονται οι Ελληνες πατριώτες..Μια Ελλάδα ανεξάρτητη,δυνατή,με ισχυρή φωνή στα Βαλκάνια ....Μια Ελλάδα περήφανη που θα λειτουργούν οι νόμοι και θα υπάρχει δικαιοσύνη για όλους τους Ελληνες.Αυτά θα έπρεπε να είχαν οδηγήσει σε άλλες σκέψεις και άλλες στρατηγικές.
Με λίγα λόγια το ερώτημα επρεπε να είναι ποιον εχθρό θα "χτυπήσουμε" πρώτα ώστε να αρχίσει η πτώση του τοίχους και όχι κατ ανάγκη εχοντας εκλογικά οφέλη.
Με την βεβαιότητα ότι ασχέτως το τι λέγεται μονομερής καταγγελία του μνημονίου δεν μπορεί να υπάρξει για λόγους που και έχουν αναλυθεί και καταλαβαίνει πλέον ακόμα και ο Τσίπρας και με τη λογική ότι μπορούν σαφώς να τροποποιηθούν ορισμένοι όροι του μνημονίου ανακουφίζοντας τον ελληνικό λαό κατι που συμφωνούν σχεδόν όλα τα πολιτικά κόμματα.
Θα έπρεπε να γίνει σεβαστή η επιθυμία του ελληνικού λαού και να σχηματιστεί κυβέρνηση και όχι προσωπικοτήτων που συζητείται τελευταία.Ο Ελληνικος λαός δεν ψήφισε ούτε τραπεζίτες,ούτε διανοούμενους αλλιως ας μέναμε στο Παπαδήμο δεν είχαν νόημα οι εκλογές και ας διόριζε υπουργούς όποιους ήθελε.
Να υπαρξει μια κυβέρνηση πολιτικών που θα αναλάβει την ευθύνη και θα προσπαθήσει να φέρει τα καλύτερα αποτελέσματα στην όποια διαπραγμάτευση.
Αντί αυτού βλέπουμε το θέατρο του παραλόγου όπου όλοι διαγωνίζονται ποιος θα γίνει αντιπολίτευση και κανεις δεν θέλει να κυβερνήσει.
Αποκορύφωμα η προταση Σαμαρά να "χαρίζει" την εξουσία σε ποιον....στο Τσίπρα.
Ας ξεπεράσουμε όμως αυτο το σημείο που θεωρούμε δευτερεύον τουλάχιστον μεχρι η ΝΔ να αποκτήσει πατριωτική ιδεολογία αν το κανει ποτέ.
Υπάρχει καμια περίπτωση απο τα υπάρχοντα κόμματα που εκφέρουν πατριωτικό λόγο ασχέτως αν συμφωνουμε ή όχι 100% να επιβάλει μεσω πλειοψηφίας στο εγγύς μέλλον κανένα τις αποψεις του;
Και εδω πιστεύουμε πως η απάντηση είναι όχι.
Είναι τέτοιο το σύστημα αλλα και η ιδεολογία που αφέθηκε να κυριαρχεί για χρόνια που αυτο το "ποθούμενο" για αρκετους Ελληνες πατριώτες είναι ουτοπία.
Αρα τι μένει;
Εκείνο που μένει είναι να διεκδίκησης ότι μπορείς να κερδίσεις και όχι να ζητάς πράγματα που και ουτοπικά αλλά ανέφικτα είναι στο παρόν πολιτικο-κοινωνικό και μιντιακό σύστημα.
Να ζητήσεις ότι δεν ζήτησε ο ΛΑΟΣ.
Να ζητήσεις ότι ζήτησε και μετα....δεν ζήτησε ο Καμμένος με το έγγραφο στο Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Να απαιτήσεις να αλλάξεις έστω και μέρος του συστήματος όταν έχεις την ευκαιρία αλλιώς θα καταντήσεις ΚΚΕ να κραυγάζεις ζώντας με τα φαντάσματα.
Ακόμα και η Χ.Α έπεσε στη παγίδα αποκηρύσσοντας την "ευκαιρία" που της δόθηκε παραμένοντας στη λογική "αντάρτικου".Ηθελα πραγματικά να δω τις φάτσες των πολιτικών αν ο Μιχαλολιάκος βγαίνοντας απο το Προεδρικό Μέγαρο έλεγε στηρίζω την οποιαδήποτε κυβέρνηση με ανταλλάγματα φυσικά.
Ε καλά το βέβαιο είναι δε θα το δεχόντουσαν οι άλλοι.
Ομως θα άξιζε η εικόνα αφου η δημοκρατική τους ευαισθησία τους έκανε στη σημερινή συνάντηση να μην τον καλέσουν καν υβρίζοντας με αυτο τον τρόπο 400 χιλ που ψήφισαν ΧΑ.
Εκτός και αν κύριοι είμαστε δημοκράτες οπου μας βολεύει.
Οσο αφορά όμως το ΛΑΟΣ μπορούσε και δεν το έκανε ή μαλλον έκανε μισή δουλειά και εκει είναι που κατηγορείται αφου στήριξε μια κυβέρνηση χωρίς κανενα όφελος.
Δεν ζήτησε κανενα αντάλλαγμα για να στηρίξει την κυβέρνηση.
Ενω θα μπορούσε σε "δευτερεύοντα" θέματα να πάρει αρκετά.
Οπως την αλλαγή του νόμου για τους λαθρομετανάστες,την κατάργηση του νόμου περι ιθαγένειας,την πίεση των δυο συνεταίρων (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ) στο θεμα ονομασίας των Σκοπίων και την ανακήρυξη ΑΟΖ,την αναδιοργάνωση των Ενόπλων Δυνάμεων με αρχηγούς που δεν θα παραιτούνται για να γίνουν βουλευτές,την αλλαγή του καλπονοθευτικού νόμου και τόσα όλα.
Τουλάχιστον σε καποια απο αυτά κατι θα είχε κερδίσει.Αντ αυτού την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια όταν ειδε πως τα εκλογικά ποσοστά πηραν το κατήφορο.
Την ίδια τύχη και σκεπτικό μοιάζει να έχει και ο Καμμένος που ενω έχει μια ευκαιρία να επιβάλλει πολιτικές την κλωτσά μπας και χάσει τους αντιμνηνονιάκους ψήφους.
Και ρωτώ είναι καλύτερα να υπάρξει ακυβερνησία ή μια μονομερής καταγγελία του μνημονίου (και μιλαμε για την κατάσταση που βρίσκετε σήμερα η χώρα) που ακόμα και αν δεν οδηγήσει σε έξοδο απο την ευρωζώνη είναι βέβαιο ότι θα μας καταστήσει απόβλητους της Ευρώπης;
Με μηδενικές συμμαχίες,κατεστραμμένη οικονομία και μισοδιαλυμένες Ενοπλες Δυνάμεις.
Με την ακροαριστερά και όχι την αριστερά που πολλοί βαυκαλίζονται να εχει αναγορευθεί σε καταλύτη των εξελίξεων;
Εκτός και αν πάθαμε ομαδική παράκρουση και το όραμα των Νεοελλήνων είναι η "Αλβανοποίηση" της πατρίδας και η παράδοση της εξουσίας σε αυτούς που μέχρι χθες έκαιγαν με "εξεγέρσεις" την Αθήνα.Αυτούς που απλόχερα παραδίνουν την Μακεδονίας μας και ως άλλοι δουλέμποροι μετέφεραν ατιμώρητοι με πλοία της γραμμής λαθρομετανάστες διασχίζοντας το Αιγαίο.
Πρέπει να ξυπνήσουμε και να αλλάξουμε τακτική.
Το θέμα δεν είναι τι ΘΕΛΟΥΜΕ αλλα το τι ΜΠΟΡΟΥΜΕ να κερδίσουμε ανα πάσα στιγμή.
Ο πόλεμος δεν τελειώνει παρά με την ολοκληρωτική επικράτηση του ενός για να γίνει ομως αυτό τα εδάφη κερδίζονται σπιθαμή προς σπιθαμή.

Δεν υπάρχουν σχόλια: