Τετάρτη, 27 Απριλίου 2011

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ

Πιθανολογώ και ελπίζω ότι οι πιτσιρικάδες του μέλλοντος, μετά από καμιά σαρανταριά χρόνια, θα σαρκάζουν με ανάλογους τίτλους στο facebook, την Ιστορία που σήμερα εμείς καλούμαστε να γράψουμε. Να επισημάνω πριν απ’ όλα -με όλη την επαρμένη αυταρέσκεια της γενιάς μου- ότι ήδη από τις 15 Ιουλίου 2010, έγραφα σε άρθρο με τίτλο «Το Παραμύθι», ότι: Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, η Ε.Κ.Τ. έχει απορροφήσει περίπου 90-100 δις. ευρώ ελληνικά ομόλογα, που «ξεφορτώθηκαν» διάφορες ιδιωτικές τράπεζες, σε τιμές προφανώς μικρότερες –πιθανώς έως 30% Haircut– της αξίας λήξης τους.
 Έτσι, οι τραπεζίτες διασφαλίζουν σταδιακά τα χρήματα –ή το μεγαλύτερο μέρος– που είχαν δανείσει στη χώρα και η δυνατότητα επαναδιαπραγμάτευσης με τον καθένα χωριστά απομακρύνεται οριστικά. Ταυτόχρονα, με τα νέα δάνεια, αποπληρώνονται στο 100% ομόλογα άμεσης λήξης οπότε και πάλι οι τραπεζίτες δεν χάνουν ούτε δεκάρα. Όταν η ΕΚΤ θα έχει συγκεντρώσει το μεγαλύτερο μέρος από διάσπαρτα ομόλογα, όντας μονοπωλιακός πιστωτής και έχοντας στην τσέπη το μνημόνιο, και κάτω από την πραγματική πίεση της αδυναμίας της χώρας να αποπληρώσει τα δάνεια, θα μας οδηγήσει σε επαναδιαπραγμάτευση του χρέους σε ό,τι αφορά τη χρονική επιμήκυνση –άρα και την ισόβια εξάρτηση– με εγγυήσεις ή ανταλλαγές τα κάθε είδους «φιλέτα» της πατρίδας.
Οι φρέσκες πληροφορίες αναφέρουν, πως τουλάχιστον οι γερμανικές τράπεζες έχουν “καθαρίσει” για τα καλά με το ελληνικό βάρος. Το αθρόο ξεφόρτωμα των ελληνικών «κωλόχαρτων» έχει πλέον «εξασφαλίσει» στις γερμανικές τράπεζες, ζημία που σε κάθε περίπτωση δεν θα υπερβαίνει τα 6 δις ευρώ. Κόστος απολύτως αποδεκτό από το Βερολίνο.
Και σε κάθε περίπτωση κόστος, πολύ μικρότερο του κόστους διάσωσης της ελληνικής οικονομίας. Να γιατί οι σχετικές συζητήσεις-πιέσεις για επαναδιαπραγμάτευση του ελληνικού χρέους, ακόμη και μ’ ένα «κούρεμα» της τάξης του 30% ή 40% είναι στην προτεραιότητα της κας καγκελαρίου. Να γιατί και το σχετικό δημοσίευμα του «έγκυρου» Spiegel , να γιατί και οι γερμανικές προτροπές να «πληρώσουν» και οι ιδιώτες πιστωτές. Οι Γερμανοί καθάρισαν –για μια ακόμη φορά- για πάρτη τους. Τώρα το αγγούρι απομένει στους λοιπούς Ευρωπαίους δανειστές, στους Αμερικανούς, στην Ε.Κ.Τ., και βέβαια και τις «ελληνικές» τράπεζες.
Φαντάζεστε την φράου Μέρκελ με τι ευδαίμονα χαρά θα παρακολουθεί το πανηγύρι του ελληνικού κουρέματος στα κεφάλια των Αγγλογάλλων και των Αμερικανών συνεταίρων της; Εδώ αρχίζει και το άγριο μπράντεφερ! Επαναδιαπραγμάτευση με haircut και επιμήκυνση σε ότι απομένει τώρα με αντάλλαγμα τα φιλέτα -αλλά και υποταγή- στη Γερμανία ή επαναδιαπραγμάτευση αργότερα (το 2013;) στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Συμφώνου Ανταγωνιστικότητας ή όταν εν πάσει περιπτώσει και οι λοιποί τραπεζίτες θα έχουν αντικαταστήσει τα ξοφλημένα ελληνικά χαρτιά με ζεστά ευρώ; Αυτό είναι το διακύβευμα του παγκοσμιοποιημένου χρηματιστικού κεφαλαίου που εξωραισμένο αποκαλείται πλέον «οι αγορές»!
Αγορές που ως γνωστόν διαθέτουν και τους κατά τόπους και έθνη αντιπροσώπους τους. Αυτό ήρθε να υπερασπιστεί και ο χειραγωγός του Ομπάμα κος Σόρος, εκφραστής της μη άμεσης επαναδιαπραγμάτευσης, που δίνει κάποια περιθώρια τόσο στην κυβέρνηση Παπανδρέου, όσο στις αμερικανικές τραπεζικές ελίτ που δεν έχουν προλάβει να καβατζώσουν και μερικά cds. Στην ίδια κατεύθυνση και ο εκπρόσωπος της Goldman Sachs που επισκέφθηκε πρόσφατα την Αθήνα, για να πουλήσει καθυστέρηση στο γερμανικό game.
 Η αποζημίωση για τη διευκόλυνση ορατή. Προτεραιότητα στο bazaar της δημόσιας περιουσίας. Στην άλλη όχθη, το πάλαι ποτέ εκσυγχρονιστικό γερμανοτραφές μπλοκ, με αλεκοπαπαδόπουλους, μάνους, αλαφουζόλ, παπαδήμους, μητσοστακέϊκο και λοιποί λογιστές -μέχρι και ο Γιάννος επανεφανίστηκε με συμβουλές- που έχουν έναν επιπλέον λόγο να ανησυχούν. Ό,τι το μοντελάκι «αφού όλοι μαζί τα φάγαμε, πάρτε ενοχές, πάρτε και μέτρα» δεν δείχνει να βγαίνει και ο κίνδυνος ανεξέλεγκτης κοινωνικής έκρηξης συναντά τις πιθανότητες να παίζεις με μπαλόνια σε κλειστό δωμάτιο με καπνίζοντες. Άσε που η ύφεση αρχίζει να αφορά πια και τα δικά τους «μαγαζιά» (εφημερίδες κ.λπ.), ενώ η ραγδαία μείωση των δημόσιων επενδύσεων είναι σαν να διακόπτεις τη μηχανική υποστήριξη στις χρόνια άρρωστες κρατικοδίαιτες μπίζνες τους.
 Έτσι, οι δυο παρατάξεις αρχίζουν σιγά-σιγά να παίρνουν θέσεις μάχης. Η Τρέμη, ο Πρετεντέρης και ο Καψής σε αγαστή σύμπνοια με τον Μπάμπη, τον Alexis και τα άλλα παιδιά, αρχίζουν να ξαναβρίσκουν τα λογικά τους και οι βουλευτές που ψήφισαν δαγκωτό μνημόνιο, επιτέλους προβληματίζονται μήπως τα νούμερα δεν βγαίνουν και συ-ζητούν επαναδιαπραγμάτευση των όρων του Μνημονίου ή υπαγωγή άμεσα στον υπό ίδρυση μηχανισμό (EFSF). Με κάτι τέτοια το παλιό πασοκικό «εδώ και τώρα αλλαγή» έγινε από τους ίδιους ανθρώπους «εδώ και τώρα EFSF” Και όλοι μαζί κατά του «δύστυχου» Παπακωνσταντίνου που θυμίζει όλο και περισσότερο σπασίκλα μαθητή λυκείου, που γεμάτος αγωνία ανασηκώνει τα ιδρωμένα γυαλιά του, καθώς πιάστηκε με σκονάκι. Από την άλλη πλευρά ο πρωθυπουργός και η παρέα του γυμναστηρίου και των «ελληνικών» τραπεζών, παίζει τα ρέστα του στην προστασία του αμερικανικού παράγοντα και της κας Κλίντον. Κλασσικά πράγματα για το βαυαροκρατούμενο κρατίδιο των Αθηνών.
 Το γερμανικό κόμμα vs του αμερικανικού. Και στη μέση ο Λαός. Εγκλωβισμένος στις εξαρτήσεις και τις πελατειακές σχέσεις του, μπας και τη βγάλει κι’ αυτή τη φορά καθαρή. Παραμυθιασμένος μη χάσει τ’ αμάξι και τα ψιλά που κατέθεσε κάποτε στη Eurobank . Εύκολο θύμα σε όλους αυτούς που ενοχοποίησαν σήμερα την επιβίωση, όσο χθες αθώωναν πανηγυρικά την απληστία.
 Στριμωγμένος στη μέγκενη των εκβιαστικών διλημμάτων ανάμεσα στην αξιοπρέπεια και στην επιβίωση.Στο αναμεταξύ, ο γιος του κάθε Χριστοφοράκου θα κάνει μεταπτυχιακό στο Άαχεν, όπως και ο «αντιπρόσωπος» μπαμπάς του, όπως και ο δωσίλογος παππούς του. Ίδια απαράλλαχτα, όπως ο γιος του Ράλλη, ο γαμπρός του Μαυροκορδάτου, ο ξάδερφος του Κωλέττη, ο εγγονός του Παπανδρέου, ο ανιψιός του Καραμανλή και η θυγατέρα του Μητσοτάκη.
Μαθητεία στην πατρωνία της πατρίδας. Μαθητεία στην εκποίηση της ελληνικότητας. Συμβαλλόμενοι όλοι στη μακριά αλυσίδα των υπογραφών στην επαίσχυντη σύμβαση παραχώρησης της εθνικής ανεξαρτησίας.
Προς τούτο ελπίζω στη γενιά που με χυδαιολογία ανάλογη του Καραΐσκάκη, θα σκουπίσει μ’ αυτή τη διαολεμένη σύμβαση το κώλο της και θα την τρίψει στα μούτρα όλων των συμβαλλομένων, εγγράφοντας στο τέλος -και με αίμα αν χρειαστεί- σε άπταιστα ελληνο-ίγκλις (το αντίθετο των greeklish) «δις ις δε εντ οφ μεταπολίτεφσις» , this is the end of exartisis….Είναι, άλλωστε, η μόνη γλώσσα που καταλαβαίνουν !
Εστάλη απο http://tonoikaipnevmata.wordpress.com/

ΑΥΤΟΔΙΑΘΕΣΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΟΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ

Ο εθνικός αγώνας του κυπριακού ελληνισμού είχε και πρέπει να έχει ως σκοπό του την ΑΥΤΟΔΙΑΘΕΣΗ. Ο όρος αυτοδιάθεση δεν μπορεί να νοηθεί χωρίς την λαϊκή ΑΥΤΟΝΟΜΗΣΗ , χωρίς τη δυνατότητα του λαού να ορίζει τους νόμους και τους θεσμούς του. Αυτή είναι η θεμελιώδης κατάσταση της αυτοδιάθεσης , η εσωτερική μορφή της αυτοδιάθεσης.
Χωρίς αυτή τη στέρεη βάση της αυτοδιάθεσης δεν είναι δυνατή η επόμενη κίνηση , που θα μπορούσαμε να την ορίσουμε ως εξωτερική μορφή της αυτοδιάθεσης , που είναι το δικαίωμα του κράτους να συνάπτει συμμαχίες ή να ενωθεί με κάποιο άλλο κράτος που στη δική μας περίπτωση είναι η ένωση με την Ελλάδα.
Οι αγώνες του κυπριακού ελληνισμού και συγκεκριμένα της ενωτικής παράταξης δεν επιτέλεσαν το σκοπό της αυτοδιάθεσης ούτε στην εσωτερική ούτε στην εξωτερική της μορφή. Η Ζυρίχη και το απεχθές σύνταγμα της , υπήρξε ο τάφος της εθνικής μας αυτοδιάθεσης.
Οι συνθήκες που επέβαλε η Ζυρίχη στην κυπριακή κοινωνία επέτρεψαν την ενδυνάμωση μιας ολιγαρχίας του πλούτου , εκκλησίας και ιδιωτών, που απετέλεσε την οικονομική βάση της αντεθνικής πολιτικής που ονομάστηκε «πολιτική της ανεξαρτησίας». Μια ανεξαρτησία ψεύτικη . Διότι η πραγματική ανεξαρτησία προϋποθέτει την αυτοδιάθεση. Συνεπώς με τον όρο «ανεξαρτησία» εννοούσαν οι κρατούντες μια κλειστή αγορά που εξυπηρετούσε τα συμφέροντα της ολιγαρχίας του πλούτου.
Αυτό το φαινόμενο , αυτό το γεγονός, δεν μπόρεσε η ενωτική παράταξη να το αντιληφθεί , να το καταγγείλει και να το πολεμήσει. Η αδυναμία αυτή κράτησε δέσμια την ενωτική παράταξη στο άρμα της δεξιάς και άφησε την ιδέα της ένωσης στη περιοχή του συναισθήματος και όχι της πολιτικής βούλησης.
Η ενωτική παράταξη δεν μπόρεσε να συνδέσει την ιδέα της αυτοδιάθεσης – ένωσης με την ανάγκη για κοινωνική και οικονομική πρόοδο. Σε αυτή τη περίπτωση ο ενωτικός αγώνας θα ενέτασσε στις τάξεις του και την αριστερά , θα στήριζε τα αιτήματα της εργατιάς και των λαϊκών τάξεων και θα ξεπερνούσε τον καταστροφικό ψυχροπολεμικό διπολισμό.
Έτσι το ενωτικό ιδεώδες κατάντησε να είναι το γαλανόλευκο μακιγιάρισμα της ληστρικής πλουτοκρατίας. Αυτή την αποκρουστική εικόνα βλέπουμε σήμερα στα πανηγύρια της ευρύτερης δεξιάς να διανθίζεται με πόζες , κούφια λόγια , συνθήματα και τυμπανοκρουσίες.
Σε αυτό το καρναβάλι της ευρύτερης δεξιάς εμείς οι εθνικοδημοκράτες δεν συμμετέχουμε γιατί έχουμε πλήρη συνείδηση των αιτιών της αποτυχίας του ενωτικού αγώνα και δεν θα επαναλάβουμε τα ίδια λάθη.
Στα σημερινά δεδομένα η αυτοδιάθεση παραμένει ο κεντρικός σκοπός του εθνικού αγώνα. Όμως για να πραγματωθεί ο σκοπός επιβάλλεται ο αγώνας μας να ενριζωθεί στα κοινωνικά και οικονομικά αιτήματα.
Η απελευθέρωση της Κύπρου από τους κατακτητές της περνά μέσα από ένα δημοκρατικό εθνικοκοινωνικό κράτος.
Εστάλη απο http://edikcyprus.blogspot.com/

ΟΤΑΝ ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΟΔΗΓΟΥΝ ΣΕ ΑΔΙΕΞΟΔΟ

'Δεν υπάρχει αδιέξοδο στη δημοκρατία', επαναλαμβάνουν συχνά οι πολιτικοί μας. Σκοπός τους, να μας κάνουν να πιστέψουμε πως μπορεί όλα τα προβλήματα, να λυθούν με προσφυγή στις κάλπες. Ίσως η παραπάνω φράση να είναι αληθινή. Σε μια κοινωνία όπου το πολίτευμα, είναι δημοκρατία, μπορεί και να ισχύει. Αλλά με κάποιες προϋποθέσεις. Ενδεικτικά και μόνο, αναφέρουμε: ο λαός να αποφασίζει άμεσα για τα πιο σημαντικά ζητήματα. Όλοι οι εκπρόσωποι να είναι άμεσα ανακλητοί. Να υπάρχουν συνέπειες για οποιονδήποτε, που με μια του απόφαση, προξένησε ζημιά στο κοινωνικό σύνολο. Όλοι να έχουν την δυνατότητα να γίνουνμέτοχοι εκπαίδευσης που να αναπτύσσει στο έπακρο τις δυνατότητές τους.Να μην υπάρχουν μεγάλες οικονομικές διαφορές και όλοι να έχουν έναελάχιστο εγγυημένο εισόδημα. Υπάρχουν και άλλες βέβαια προϋποθέσεις για να ισχύει η αρχική φράση, αλλά ας περιοριστούμε στις παραπάνω.
Ποια από όλες ισχύει στην Ελλάδα του σήμερα; με μεγάλη μας λύπη, διαπιστώνουμε: καμία. Είναι πασιφανές αυτό και δεν νομίζουμε πως χρειάζεται αιτιολόγηση.
Στο σημερινό σύστημα, όταν οι ιθύνοντες μιλούν για εκλογές, εννοούν, πως θα θέσουν σε άμεση ψηφοφορία την επιλογή ατόμων, ήδη προκατασκευασμένων από τα ΜΜΕ, που όλα στην πράξη, θα ακολουθήσουν την ίδια πολιτική. Εκείνο που επιλέγει ο λαός, δεν είναι η πολιτική, είναι οι πολιτικοί. Δεν είναι η λύση των προβλημάτων (αυτή έχει προεπιλεγεί), είναι το πώς θα πείσουμε για το ότι αυτή η λύση, είναι η καλύτερη. Δεν είναι η ανεξάρτητη πορεία της χώρας, (δεν υπάρχει ούτε ως ιδεατός στόχος), είναι η υποταγή στα αφεντικά της «μεγάλης Ευρωπαϊκής οικογένειας» ακόμα και αν σε φτύνουν.
Τι σημασία έχει να ψηφίζει ο λαός, και ο,τι και αν ψηφίζει, από την κάλπη να βγαίνει η ίδια τεράστια επιδότηση στις τράπεζες; Ή, η ίδια υποστήριξη προς τους έχοντες και κατέχοντες και το ίδιο ξεζούμισμα των αδυνάτων; Ή, η πολιτική του 'μπάτε σκύλοι αλέστε';
Τι μας καλούν να ψηφίσουμε στις εκλογές; Αν θα πρέπει τον τίτλο του πρωθυπουργού να τον έχει ο Γιωργάκης, ή ο Αντωνάκης; Αν τα δεκανίκια της εξουσίας, θα είναι ο κ. Καρατζαφέρης ή η Δημοκρατική αριστερά ή η Ντορούλα; Έχει κανένα νόημα; Αφού η πολιτική είναι ίδια και μόνο οι δικαιολογίες και τα πρόσωπα στο γυαλί αλλάζουν, δεν είναι καλύτερα (και σίγουρα πιο οικονομικό) να το ρίξουμε στην κλήρωση; Θυμάστε το παιδικό παιχνίδι Αμπεμπλα μπλομ; Έτσι προτείνουμε να επιλέγονται πια οι πρωθυπουργοί μας (και υπάλληλοι των μεγάλων πολυεθνικών). Ή μπορούν ακόμα καλύτερα να τους επιλέγουν οι πολυεθνικές.
Είναι πιο τίμιο, σίγουρα πιο οικονομικό και μακροπρόθεσμα μας βοηθάει. Πως; Μας βοηθάει να διαλυθούν οι ψευδαισθήσεις μας πως ο λαός αποφασίζει τι πολιτική χαράσσεται. Είναι σημαντικό να έχουμε λιγότερες ψευδαισθήσεις. Ακόμα και στο διαδίκτυο, κυκλοφορούν την εποχή των εκλογών μηνύματα του τύπου, «παιδιά άμα ξέρετε πως κάποιος είναι καλός, πείτε μας να ψηφίσουμε» ή « υποστηρίξτε τον κ. ... είναι άνθρωπος των blogs. Τις ημέρες των εκλογών, τείνουμε να ξεχνάμε τη σημασία τους (που φυσικά δεν είναι πως θα σωθεί η χώρα, η χώρα αυτή μόνο να καταστραφεί περισσότερο από τους πολιτικούς μπορεί) και να θέλουμε να διατηρήσουμε την ελπίδα πως αυτή τη φορά θα είναι διαφορετικά. Αυτή τη φορά, δεν θα μας γελάσουν. Θα υλοποιήσουν όσα υπόσχονται και θα φερθούν ως Έλληνες. Αλλά, ελπίζουμε οι περισσότεροι από εμάς, έχουμε καταλάβει πως ο μόνος ρόλος των εκλογών, είναι να ρίχνουν στάχτη στα μάτια του λαού πως τάχα αυτός είναι κυρίαρχος. Είναι να αποφασίζουν για το περιτύλιγμα. Είναι για να ζούμε το παραμύθι της «συμμετοχής»
Οι εκλογές στο υπάρχον πολιτικό σύστημα, μη επιλύοντας προβλήματα, βγάζοντας συνέχεια πρόσωπα από τις ίδιες οικογένειες, που ακολουθούν την ίδια πολιτική, οδηγούν σε αδιέξοδο τον Ελληνικό λαό. Τις επιζητούν οι επαγγελματίες πολιτικοί, που θέλουν να βελτιώσουν την θέση τους στον πολιτικό χάρτη της χώρας, τις αποφεύγουν όσοι βλέπουν από τις δημοσκοπήσεις ότι θα χάσουν. Σε καμία όμως περίπτωση, δεν αποτελούν λύση για τα προβλήματα του λαού.
Ποιο είναι το άριστο που μπορούμε να περιμένουμε από τις εκλογές σήμερα; Κατά την άποψή μας, θα πρέπει να αποκλειστείδια νόμου η συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία, όλων των συμμετεχόντων σε δημόσιο αξίωμα, από την μεταπολίτευση και μετά. Να αποκλειστεί όλος ο 'παλιός πολιτικός κόσμος'. Ίσως τότε τολμήσουν άνθρωποι που είναι στο περιθώριο της κοινωνίας σήμερα, να θέσουν υποψηφιότητα. Αν λοιπόν οι εκλογές, αναδείξουν το πολύ τα μισά μέλη, ενός ανακλητού ανά πάσα στιγμή κοινοβουλίου, (τα άλλα μισά, να αναδειχτούν με κλήρωση), και αυτό το σώμα, έχει ως μόνο σκοπό να θέσει τις βάσεις για άμεση δημοκρατία, τότε θα μπορούσαμε να πούμε ότι αυτές οι εκλογές, είναι σημαντικές.
Όσο εξακολουθούν σε εκλογικές διαδικασίες και παίρνουν μέρος, ως εκλόγιμα, άτομα που έχουν αναλάβει έστω και μια φορά δημόσια εξουσία, είναι βέβαιος ο δρόμος για την καταστροφή μας.
Εστάλη απο http://www.economist.gr/

Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΟΔΟΘΗΡΙΑΣ

O Γεώργιος Σ. Πρεβελάκης είναι καθηγητής στη Σχολή Γεωγραφίας της Σορβόννης (Paris I) και στο Iνστιτούτο Πολιτικών Σπουδών (Sciences Po) στο Παρίσι.
Η νεότερη ιστορίας της Ελλάδας χαρακτηρίζεται από την πάλη ανάμεσα σε δύο τάσεις:
Η μία έχει ρίζες στην γαιοκτησία, στον παλαιοελλαδίτικο κοταμπασισμό: είναι η αναζήτηση της προσόδου, η οποία στην παραδοσιακή κοινωνία προερχόταν αποκλειστικά από την γη, κατόπιν έλαβε την μορφή δανείων, ξένης βοήθειας, εισροών από τη ναυτιλία και την μετανάστευση.
Η άλλη τάση ανάγεται στην διασπορά, στις Ελληνικές κοινότητες της Κωνσταντινούπολης, της Σμύρνης, της Θεσσαλονίκης, της Αλεξάνδρειας, της Τεργέστης. Αναζητεί πλούτο και επιτυχία στο εμπόριο και, γενικότερα, στις αστικές δραστηριότητες.
Καθώς αναπτύχθηκε το νεοελληνικό κράτος, οι δύο τάσεις συναντήθηκαν στην νεοσύστατη ελίτ. Το προσοδοθηρικό τμήμα, καθ’ ότι πλέον ντόπιο, διέθετε εξαρχής πολιτικό πλεονέκτημα, αν και υποχρεωνόταν να μοιράζεται την εξουσία με το παραγωγικό, ιδιαιτέρως όταν η πολιτική του κατέληγε σε αδιέξοδο.
Η υπερδιόγκωση του κράτους, εν σχέσει με την ιδιωτική οικονομία αντανακλά την πολιτική ανισότητα ανάμεσα στις δύο εθνικές τάσεις. Το Κράτος, αρμόδιο να απορροφά και να διανέμει την έξωθεν πρόσοδο, έγινε φρούριο της προσοδοθηρίας, η Διασπορά λειτούργησε ως καταφύγιο για τις ασφυκτιώσες ή διωκόμενες δημιουργικές δυνάμεις. Η δυναμική Ελληνική παρουσία στο εξωτερικό και η υπανάπτυκτη Ελλάδα αντιπροσωπεύουν τις δύο φαινομενικά αντιφατικές, ουσία συμπληρωματικές όψεις του Ελληνισμού.
Μετά από την Κατοχή και τον Εμφύλιο, οι δύο τάσεις ισορρόπησαν επί μία περίπου τριακονταετία, οπότε έγιναν κάποια βήματα ανάπτυξης. Από το 1981 επανέκαμψε η ιδεολογία …
της προσοδοθηρίας.
Η ένταξη στην Κοινή Αγορά, αντί να ενισχύσει την παραγωγική πτέρυγα, όπως ευελπιστούσαν οι υποστηρικτές της, έδωσε πρόσθετες δυνατότητες για άντληση προσόδων. Έτσι εξηγείται η μετεκλογική φιλοευρωπαϊκή στροφή του ΠΑΣΟΚ, το οποίο, διαστρέφοντας την ευρωπαϊκή λογική, τροφοδότησε τα προσοδοθηρικά κυκλώματα με πόρους που προορίζονταν για την ενίσχυση της παραγωγικότητας. Το πνεύμα του κοτζαμπασισμού θριάμβευσε, εις βάρος των Κουτόφραγκων – και της Ελλάδας.
Με τις συνέπειες αυτής της πολιτικής προφανείς, υπάρχουν σήμερα ελπίδες για αλλαγή; Μήπως το αδιέξοδο οδηγεί σε ριζικές αναθεωρήσεις, ώστε να αξιοποιηθούν τα τεράστια γεω-οικονομικά και γεω-πολιτισμικά πλεονεκτήματα της χώρας; Οι καλόπιστοι υποστηρικτές του Μνημονίου κινδυνεύουν να διαψευσθούν, όπως διαψεύσθηκαν οι προσδοκίες από την είσοδο στην Ευρώπη.
Η προσοδοθηρική παράταξη έχει εμπεδώσει την εξουσία της. Ελίσσεται, αλλά δεν παραιτείται. Διαθέτει ισχύ σε όλες τις πολιτικές δυνάμεις, με προεξάρχουσα παρουσία στο κυβερνών κόμμα το οποίο, αντί να προωθήσει τις απαιτούμενες ριζικές μεταρρυθμίσεις, αναζητεί νέες πηγές προσόδων. Η κυβέρνηση δοκιμάζει τις αντοχές τω ν Ευρωπαίων στην προσπάθειά της να επιβιώσει όπως-όπως, με αυξανόμενο δανεισμό.
Διαπραγματεύεται με όποια διεθνή δύναμη μοιάζει διατεθειμένη να την χρηματοδοτήσει, χωρίς ηθικές ή γεωπολιτικές αναστολές. Συνεχίζει, δηλαδή, μνα προεξοφλεί το μέλλον της χώρας για να αποτρέψει την κατάρρευση του παρασιτισμού. Πόσο μπορεί να συνεχίσει την τακτική αυτή, πριν από την χρεοκοπία;
Όπως οι εκφυλισμένοι γόνοι πλουσίων οικογενειών, η Ελλάδα διαθέτει ακόμη τρόπους να κατολισθαίνει: άφθονη και διεθνώς περιζήτητη γη προς πώληση. Η διάθεση των ακινήτων του Δημοσίου δεν είναι, βέβαια, απορριπτέα αφ’ εαυτής. Το αποτέλεσμα κρίνεται από το πώς θα χρησιμοποιηθούν οι προκύπτοντες πόροι. Εφόσον αποφασίζουν οι προσοδοθήρες κάτοχοι της κρατικής εξουσίας, η νέα πηγή προσόδου θα επιδιώξει να διασφαλίσει την παράταση του παρασιτισμού. Οι μεταρρυθμίσεις θα παραπεμφθούν ad calendas graecas.
Δεδομένου ότι το κυρίαρχο κατεστημένο είναι ανίκανο να οργανώσει την πώληση της γης, ενδέχεται να ζητηθεί τεχνοκρατική αρωγή από εκπροσώπους της παραγωγικής παράταξης, έναντι υποσχέσεων για ουσιαστικές αλλαγές. Όταν θα έχουν επιτελέσει το έργο τους, θα βρεθούν εκτός πολιτικού νυμφώνος. Εφόσον, εξάλλου, αρχίσει να αντλείται έγγειος ιδιοκτησία από το εξωτερικό, η ιδιωτική γη θα ακολουθήσει την δημόσια. Η γη θα ξαναγίνει κυρίαρχη πηγή προσόδου, παράγων αδράνειας, όπως στην εποχή των τσιφλικάδων.
Σε μακροπρόθεσμη προοπτική, η ιδιοκτησία της γης θα έχει περιέλθει σε ξένους, το δημογραφικό περίσσευμα των γειτονικών ηπείρων θα έχουν καταλάβει την Ελληνική αγορά εργασίας, οι δημιουργικοί Έλληνες θα έχουν καταφύγει στην Διασπορά. Θα έχει κλείσει ο κύκλος τον οποίο άνοιξε η Επανάσταση του 1821.
Εστάλη απο http://udemand.wordpress.com/

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Με την ευκαιρία των Βουλευτικών Εκλογών στην Κύπρο σας μεταφέρω μερικά αποσπάσματα από το βιβλίο του Δρα Γιώργου Ν. Οικονόμου «Από την κρίση του Κοινοβουλευτισμού στη Δημοκρατία», (κατόπιν βεβαίως αδείας του συγγραφέα) διότι πιστεύω πως αποκαλύπτουν την αλήθεια για τη σημασία ύπαρξης και το ρόλο των πολιτικών κομμάτων και των διαδικασιών εκλογής αντιπροσώπων για τη στελέχωση των κρατικών και κοινωνικών θεσμών και οργάνων (κυβέρνησης, κοινοβουλίου, δήμων, κομμάτων και κοινωνικών οργανώσεων παντός είδους).  Είναι διαδεδομένη η άποψη ότι το πολιτικό σύστημα που επικρατεί στις δυτικές χώρες είναι «Δημοκρατικό», καλείτε με δύο λέξεις «Αστική Δημοκρατία» ή με μια λέξη απλώς «Δημοκρατία». Είναι πράγματι Δημοκρατία με την αληθινή έννοια του όρου ή μήπως στην πραγματικότητα είναι «ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ»;
 Λέγεται ότι κατά τις εκλογές ο λαός καλείται να ασκήσει το «δημοκρατικό του δικαίωμα» και να ψηφίσει με την ιερή ψήφο του αντιπροσώπους που θα τον εκπροσωπούν για 4 ή 5 χρόνια και θα αποφασίζουν για λογαριασμό του. Είναι αυτό Δημοκρατία με την αληθινή σημασία του όρου ή είναι άρνηση της Δημοκρατίας;
 Επικρατεί ταχτική να κρίνεται η Απολυταρχία και η Δικτατορία με την Ολιγαρχία που αναδεικνύεται από το κοινοβουλευτικό ή αντιπροσωπευτικό σύστημα και να αποφαίνονται ότι το κοινοβουλευτικό ή αντιπροσωπευτικό σύστημα είναι πολύ καλύτερο από την Απολυταρχία και τη Δικτατορία. Σ’ αυτό συμφωνούμε. Όμως όταν κρίνουμε το αντιπροσωπευτικό σύστημα με την (Άμεση) Δημοκρατία αποφαινόμαστε ότι το αντιπροσωπευτικό σύστημα οδηγεί στην άρνηση της Δημοκρατίας, και αναδεικνύει μια ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ.
 Διαβάστε για όλα τα πιο πάνω και για πολλά άλλα για τα οποία επιμελώς μας έχουν αποκρύψει και αποκρύβουν την αλήθεια στην εκπαίδευσή στην πολιτική και κοινωνική μας ζωή οι εκπαιδευτικοί, οι πολιτικοί, οι κάθε λογής κομματικοί ιδεολόγοι και τα μέσα ενημέρωσης.
 Αφιερώστε λίγη ώρα στη μελέτη αυτού του ζητήματος που αφορά άμεσα τη θέση και το ρόλο σας στην κοινωνία.
Μάθετε την αλήθεια που για τόσα χρόνια σας την αποκρύβανε!
Και πάρτε τις σωστές αποφάσεις.
Ποτέ δεν είναι αργά.
Από την κρίση του Κοινοβουλευτισμού στη Δημοκρατία
 Του Δρα Γιώργου Ν. Οικονόμου
Αθήνα 2009
 ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Από το φθινόπωρο του 2008, η ανθρωπότητα ζει μία από τις μεγαλύτερες κρίσεις στην ιστορία της: την κρίση του διεθνούς χρηματοπιστωτικού-οικονομικού συστήματος, μετά από την πανθομολογούμενη αποτυχία της παγκοσμιοποίησης και του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού. Πρόκειται για κρίση του φιλελεύθερου καπιταλισμού, αφού, όπως αποδείχθηκε εμπράκτως, ο νεοφιλελευθερισμός είναι η αναγκαστική επέκταση ή το ανώτατο στάδιο του φιλελευθερισμού.[i] Όμως η κρίση είναι βαθύτερη, είναι κυρίως κρίση κοινωνική και πολιτική, κρίση δομών, αξιών και σημασιών, αφορά και το λεγόμενο αντιπροσωπευτικό πολίτευμα, όπως έχει αποκρυσταλλωθεί στη Δύση εδώ και δύο αιώνες.
Αυτό διαπιστώνεται εδώ και μερικά χρόνια από πολλές πλευρές, όμως οι διαγνώσεις και οι αιτιολογίες ποικίλουν αναλόγως της οπτικής του εκάστοτε ερευνητή.[ii] Από την άλλη πλευρά, στον ημερήσιο και περιοδικό τύπο, σε βιβλία και τηλεόραση το πολίτευμα αυτό αποκαλείται δημοκρατία, ενίοτε συνοδευόμενη από ένα επίθετο αναλόγως της αρεσκείας εκάστου (αντιπροσωπευτική, έμμεση, αστική, κοινοβουλευτική, σύγχρονη, σοσιαλδημοκρατία κ.λπ.). Μάλιστα, ο πολύς Φ. Φουκουγιάμα το 1989, μετά την κατάρρευση των κομμουνιστικών καθεστώτων, δήλωνε σε άπταιστο προφητικό στυλ το «τέλος της ιστορίας», γράφοντας χαρακτηριστικά τα εξής: «παρατηρούμε το τελικό σημείο της ιδεολογικής εξέλιξης της ανθρωπότητας και την καθολικοποίηση της δυτικής φιλελεύθερης δημοκρατίας ως τελικής μορφής της ανθρώπινης διακυβερνήσεως».[iii]
 Αποκρύπτεται όμως με αυτόν τον τρόπο, συνειδητώς ή ανεπιγνώστως, η ουσία αυτού του συστήματος, που είναι ο βαθιά ολιγαρχικός του χαρακτήρας. Χρησιμοποιείται ο όρος δημοκρατία για να συγκαλύψει τον χαρακτήρα αυτόν.
Αυτή η απόκρυψη εκφράζει την επιθυμία διατηρήσεως του και συμβάλλει στη διαιώνιση του. Σωστότερο θα ήταν να αποκαλείται αντιπροσωπευτική, κοινοβουλευτική ή φιλελεύθερη ολιγαρχία. Αυτό θα αναλυθεί στο πρώτο μέρος του παρόντος βιβλίου.
Περαιτέρω θα αναπτυχθούν εν συντομία η έννοια της πολιτικής, τα χαρακτηριστικά του κοινοβουλευτισμού, και σε αντιπαράθεση με αυτόν, οι βασικές αρχές, οι τρόποι λειτουργίας και οι σημασίες του δημοκρατικού πολιτεύματος.
Κατόπιν θα αναλυθεί η αντίθεση του κοινοβουλευτισμού στη δημοκρατία και θα εκτεθούν οι συγκαλύψεις της δημοκρατίας στο πέρασμα των αιώνων. Εν συνεχεία θα παρατεθούν και θα ανασκευασθούν βασικά σημεία της αντιδημοκρατικής ιδεολογίας και επιχειρηματολογίας, και θα επιχειρηθεί η αναζήτηση του νέου δημοκρατικού ανθρώπου και της απαιτούμενης προς τούτο παιδείας. Τέλος, θα διερευνηθούν οι δυνατότητες και οι προϋποθέσεις για την πραγματοποίηση της δημοκρατίας.
Εστάλη απο http://www.ch-kiatipis.com/

Η ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ ΤΗΣ ΕΞΑΡΘΡΩΣΗΣ

Αναδιάρθρωση, όπως είναι γνωστό, (και σε όσους δεν είναι, ας το καταλάβουν), είναι το άλλο όνομα της πτώχευσης, το εξοβελιστέο από το λεξιλόγιο του ένοχου πολιτικού καθεστώτος, για λόγους προπαγάνδας. Όταν μία οικονομική οντότητα (κράτος ή επιχείρηση) αδυνατεί να πληρώσει ...
τις υποχρεώσεις της προς τους πιστωτές/δανειστές της, κηρύσσεται σε κατάσταση πτώχευσης, δηλαδή σταματά κάθε πληρωμή της, μαζεύονται οι πιστωτές/δανειστές της, ορίζουν αυτοί έναν δικό τους διαχειριστή της «πτωχευτικής περιουσίας» (δηλαδή κάθε περιουσιακού στοιχείου που έχει η οντότητα) και αν τα περιουσιακά στοιχεία που υπάρχουν καλύπτουν π.χ το 50% του συνόλου της οφειλής που υπάρχει προς τους πιστωτές/δανειστές της, ο καθ’ ένας απ’ αυτούς παίρνει το 50% του δικού του λαβείν και αν η οντότητα είναι επιχείρηση, παύει να υπάρχει, σβύνει, πεθαίνει.

Τα κράτη δεν μπορούν να πεθάνουν, ούτε να παύσουν να υπάρχουν. Έτσι, όταν ένα κράτος «πτωχεύει», υπολογίζεται (από τους πιστωτές/δανειστές του) πόσα μπορεί να πληρώσει στα επόμενα 10-20 χρόνια, από τον πλούτο που ετησίως παράγεται από την κοινωνία του και από την εκποίηση περιουσιακών του στοιχείων (που οι πιστωτές/δανειστές του δέχονται να πάρουν έναντι του λαβείν τους) και, αν αυτή η αξία αντιστοιχεί στο (π.χ) 50% των οφειλών του, το υπόλοιπο 50% «κουρεύεται» (haircut), δηλαδή κόβεται, δηλαδή «χαρίζεται». Αυτή είναι, με δύο λόγια, η «αναδιάρθρωση», που σαν έννοια, πολύ φοριέται τελευταίως.
«Χαρίζεται» !!! Ωραία λέξη! και ωραιότερη πράξη, όταν μάλιστα το «χάρισμα» μετριέται με πολλά μηδενικά εκατομμυρίων ή δισεκατομμυρίων!!
Έλα, όμως που κανένας Σάϋλωκ δεν χαρίζει ούτε ένα Ευρώ, ούτε στη μάνα του!!!
Και εδώ, χάριν της ξιπασμένης ληστοσυμμορίας που μας κυβερνά τα τελευταία 30-40 χρόνια, έχουν κάτσει στο σβέρκο μας οι Σάϋλωκ της παγκόσμιας τοκογλυφίας.

Τι θα γίνει, λοιπόν, με την «αναδιάρθρωση» που όλοι περιμένουμε, για να μας απαλλάξει από το αβάσταχτο φορτίο του Δημόσιου Χρέους, ώστε αυτό να γίνει αντιμετωπίσιμο;
Το πράγμα είναι απλό: Με το ένα χέρι, αυτό που όλοι θα βλέπουμε, θα μας «χαριστεί» ένα μέρος του Χρέους, (θα πανηγυρίσουμε μάλιστα γι αυτό) ενώ με το άλλο, που δεν θα δούμε ποτέ, οι Σάϋλωκ θα έχουν πάρει προηγουμένως το πολλαπλάσιο της «χαριζόμενης» αξίας, σε εμπράγματες αξίες, όπως Γή, ενέργεια, πρώτες ύλες, ανθρώπινο δυναμικό.

Την «ταχυδακτυλουργία», θα την καταλάβουμε μετά από λίγα χρόνια, όταν θα δούμε τον πλούτο μας στις τσέπες των Σάϋλωκ και των εδώ συνεργατών τους.
Θα είναι όμως αργά, γιατί η «αναδιάρθρωση» θα έχει αποβεί εξάρθρωση της κάθε μελλοντικής προσπάθειας ανάταξης της Ελληνικής Οικονομίας.

Αν δεν αντιδράσουμε τώρα και δεν εκπαραθυρώσουμε τους (εκόντες ή άκοντες) συνεργάτες των ιερακόμορφων Σάϋλωκ, από την Εξουσία, θα χάσουμε το μέλλον μας για τα επόμενα 50, τουλάχιστον, χρόνια.

Η συσπείρωσή μας σε μία παλλαϊκή πατριωτική απόφαση εξόδου, έξω και μακρυά από κάθε κομματική εξάρτηση, είναι η μοναδική σωτηρία της πατρίδας μας, των παιδιών μας.
Εσταλη απο http://activistis.gr/

Παρασκευή, 15 Απριλίου 2011

ΣΑΜΑΡΑΣ,ΤΣΕΚΕΡΙΔΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΡΑΜΠΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗΣ

Ο Σαμαράς προτείνει διαχωρισμό υπουργού-βουλευτή!
«Στην ανάγκη νέου καταστατικού χάρτη της χώρας, που να θεσπίζει ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο, που θα προκύψει μέσα από την λαϊκή σύμπραξη και θα αντανακλά την βούληση της ελληνικής κοινωνίας αναφέρθηκε ο πρόεδρος της ΝΔ Αντώνης Σαμαράς μιλώντας σήμερα στην συνεδρίαση της Επιτροπής για την αναθεώρηση του Συντάγματος του κόμματος».
Η βραδυφλεγής θρυαλλίδα της επερχομένης διακομματικής λαίλαπας Jeffrey-Σαμαρά, ο πρόεδρος δηλαδή της ΝΔ Αντώνης Σαμαράς, είναι πράγματι ένα τυφλά πιστό παιδί του καθεστώτος της δεσποτικής κομματοκρτίας της μεταπολίτευσης. Ό,τι και να λαλεί, δεν παύουν ούτε η ΝΔ ούτε ο ίδιος να είναι πολιτικά συνυπεύθυνα αίτια της κατάρρευσης όχι μόνον της χώρας, αλλά και όλου του ελληνικού μας έθνους, σε παγκόσμιο επίπεδο διασποράς.
Σε κάθε εποχή κρίσης, νέες ιδέες αναδύονται, ενώ κάποιες παλιές και δυσλειτουργικές απορρίπτονται. Στρατηγική είναι η πραγματοποίηση σειράς αποφάσεων που οδηγούν σε πράξη, υπό συγκεκριμένους όρους σύζευξης με το περιβάλλον και το πλαίσιο ενός κοινωνικού οργανισμού, είτε είναι τούτος μία επιχείρηση είτε είναι ένα ολάκαιρο έθνος όπως, π.χ., το ελληνικό.
Επειδή οι ​​αποφάσεις δράσεων της ίδιας της στρατηγικής είναι η δράση, η στρατηγική δεν είναι μόνον μία περιγραφή της δράσης. Δυστυχώς, στον κόσμο της παραδοσιακής πλέον στρατηγικής, οι περιγραφές (πληροφορίες) έχουν αντικαταστήσει την δράση (γνώση).
Ξεκινώ με την παραδοχή ότι η στρατηγική ενός κοινωνικού οργανισμού είναι αυτό που κάνει, και αυτό που κάνει είναι η στρατηγική του. Δεν μπορεί όμως κανένας κοινωνικός οργανισμός να λειτουργεί μόνον με περιγραφές που πλαισιώνουν τις δηλώσεις αποστολής του (mission statements).
Ο ρόλος της κοινωνίας είναι ζωτικής σημασίας: η κοινωνία διαμορφώνει τη στρατηγική και ενεργοποιεί τις εταιρικές πράξεις κοινωνίας και πολιτικής. Χωρίς σεβασμό στην κοινωνία και την βούλησή της δεν υπάρχει βιώσιμη στρατηγική.
Αυτός είναι ο λόγος που επισημαίνω τα μέτρα που βασίζονται στην στρατηγική σκέψη ως κοινωνική αντι-τράμπα. Οι κοινωνίες δεν θέλουν τράμπες (tradeoffs) και, συνεπώς, πραγματικά αποτελεσματική στρατηγική δεν μπορεί να στηριχτεί σε κοινωνικές και πολιτικές τράμπες.
Ορίστε ένα απτό παράδειγμα από τον ελληνικό μας κόσμο της διασποράς, εδώ στην Νέα Υόρκη. Τούτο είναι το αποτέλεσμα μίας κοινωνικής και πολιτικής τράμπας (tradeoff).
Τον κάνανε πρόεδρο οι τυφλά πιστοί της καθεστικυίας τάξης και φίλοι της δεσποτικής κομματοκρτίας που καταδυναστεύει την Ελλάδα. Μεγαλοπιάνεται λίγο, αλλά είναι συνήθως φιλικός και πρόσχαρος. Αδαής, αφελής και όργανό τους μπορεί επίσης να είναι, αλλά μπορεί ίσως και να μην έχει καν συν-αίσθηση του τι είπε: ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΣΟΚ! ΑΠΕΔΩΣΕ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΣΕ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΙΠΛΩΜΑΤΕΣ ΠΟΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΚΑΝΑΝ ΚΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΑΜΦΙΣΒΗΤΕΙΤΑΙ Η ΑΜΥΝΤΙΚΗ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ!Όπως ακριβώς το ΠΑΣΟΚ του Jeffrey, έτσι και η ‘νέα’ ΝΔ του Αντώνη Σαμαρά, απλά διαγκωνίζονται γιά την ενοχή των αντιπάλων, επιρρίπτοντας ο ένας την ευθύνη στον άλλον. Εν σιωπή, η συμφωνία όλων των κομμάτων (ΛΑΟΣ, ΝΔ, ΚΚΕ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ κλπ), όπως και της τυφλά πιστής σε αυτά καθεστικυίας τάξης της Νέας Υόρκης, δεν είναι τίποτε άλλο από την διαφύλαξη της ακεραιότητας του πολιτικού συστήματος.
Όμως η διαφύλαξη της ακεραιότητας του πολιτικού συστήματος, όχι μόνον συντηρεί μία απόκοσμη σχέση μεταξύ κοινωνίας και πολιτικής, αλλά έχει και ένα τεράστιο κόστος. Πέρα από οικονομικό, το κόστος τούτο αγγίζει ακόμη και την ελληνική εθνική κυριαρχία. Και δεν μετράμε καν την εντυπωσιακά αποπνικτική ατμόσφαιρα που σκεπάζει ολόκληρη την χώρα.
Τοποθέτηση δεν κάνω. Απλά θέλω να μπουν μερικά πράγματα σκορπισμένα με μεγάλη αταξία σε μία σειρά.
Ας δούμε λοιπόν τα πράγματα ιστορικά. H Magna Carta είχε αρχικά εκδοθεί το έτος 1215 από τον βασιλιά Ιωάννη της Αγγλίας. Επανεκδόθηκε αργότερα στον 13ο αιώνα σε τροποποιημένες εκδόσεις, που παραλείπουν ορισμένες προσωρινές διατάξεις όπως, π.χ., την άμεση αμφισβήτηση της εξουσίας του μονάρχη.
H Magna Carta πρώτα πέρασε σε νόμο το 1225. Η έκδοση του 1297, με το μακρύ τίτλο (αρχικά στα λατινικά) «Η Μεγάλη Χάρτα των Ελευθεριών της Αγγλίας, καθώς και των Ελευθεριών του Δάσους», εξακολουθεί να παραμένει υψίστης δικανικής σημασίας γιά την Αγγλία και την Ουαλία.
Το 1651, ο Thomas Hobbes του Malmesbury ή Malmsbury (5 April 1588 – 4 December 1679) έγραψε το βιβλίο του ‘Leviathan’. Με βάση πάντα την μοναρχία, το βιβλίο τούτο καθιέρωσε την πολιτική φιλοσοφία γιά τις περισσότερες χώρες της Δύσης, από την σκοπιά της κοινωνικής θεωρίας σύμβασης ή του κοινωνικού συμβολαίου.
Παρά τις αμφιβολίες του, ο Jean-Jacques Rousseau (28 June 1712 – 2 July 1778) δεν είχε άλλη επιλογή παρά να ακολουθεί πιστά την γραμμή σκέψης του Thomas Hobbes. Λίγα ίσως έργα έχουν επηρεάσει τόσο πολύ την πολιτική σκέψη όσο το κοινωνικό συμβόλαιο του Ρουσσώ, που έγινε το ευαγγέλιο της γαλλικής επανάστασης, καθώς η Γαλλία βγήκε από την καθαρή φεουδαρχία.
Αυτά που λαλεί λοιπόν ο βραδυφλεγής Σαμαράς περί κοινωνικού συμβολαίου, δεν είναι τίποτε άλλο από την μοναρχική ή έστω μετα-φεουδαρχική γραμμή σκέψης της Magna Carta. Ως ένας νέος Jean-Jacques Rousseau δηλαδή, αλλά και ως ένα τυφλά πιστό παιδί της δεσποτικής κομματοκρατίας, όπως ακριβώς ο φοβικός Τσεκερίδης, έτσι και ο Σαμαράς δεν είχε άλλη επιλογή παρά να ακολουθεί τυφλά την γραμμή σκέψης της Magna Carta και του Thomas Hobbes.
Αυτό είναι ένα σενάριο. Είναι το σενάριο ‘Α: κρυφό καπέλο’. Βλέποντας δηλαδή τις επιλογές της να μειώνονται, η δεσποτική κομματοκρατία στην Ελλάδα και στον ελληνικό κόσμο της διασποράς παίζει τα ρέστα της, με τον πρόεδρο της ΝΔ, Αντώνη Σαμαρά, και με τον πρόεδρο της Ομοσπονδίας Ελληνικών Σωματείων ΝΥ, Ηλία Τσεκερίδη.
Ένα δεύτερο σενάριο ή σενάριο ‘Β: κρίση επανελλήνισης’, θέλει τον πρόεδρο της ΝΔ Αντώνη Σαμαρά πολύ μπροστά από την εποχή του και, ως εκ’ τούτου, πρέπει να τον πιστέψουμε ίσως όλες οι Ελληνίδες και όλοι οι Έλληνες. Μέσα σε μία προσωπική κρίση επανελλήνισης, ο Σαμαράς θέλει να γράψει ιστορία το 2011, ακολουθώντας την γραμμή σκέψης του Σόλωνα (594 π.Χ.), του Κλεισθένη (508-7 π.Χ.) και του Εφιάλτη (462 π.Χ.), που συνέβαλαν στην ανάπτυξη της αυθεντικής των Αθηναίων δημοκρατίας.
Με βάση αυτά που λαλεί ο Σαμαράς, γιά να παίξει το σενάριο ‘Β: κρίση επανελλήνισης’, ο Σαμαράς πρέπει να διαγραφεί από την ΝΔ. Διότι επανελλήνιση σημαίνει να σημαίνεις και όχι απλά να λαλείς.
Και μάλλον είναι κάπως δύσκολο τούτο, μιάς και η αναθεώρηση του καταστατικού χάρτη που προτείνει ο Σαμαράς παρουσιάζεται ως πρόταση της ΝΔ, με ένα άψογο λεξιλόγιο βραδυφλεγούς θρυαλλίδος: «δεν θα πρέπει να είναι ερήμην της ελληνικής κοινωνίας. Ο καταστατικός χάρτης της χώρας πρέπει να είναι απόρροια της λαϊκής σύμπραξης, να αντανακλά την βούληση της κοινωνικής πλειονότητας…»
Επιμένω όμως γιά το κοινό καλό της Ελλάδος και του ελληνικού μας έθνους όλης της διασποράς. Ποιό σενάριο παίζει η ‘δημωδία’ Jeffrey-Σαμαρά-Τσεκερίδη;
Το σενάριο ‘Α: κρυφό καπέλο’ ή το σενάριο ‘Β: κρίση επανελλήνισης’; Και τι επιπτώσεις θα έχει το ποιό σενάριο παίζει γιά τον ελληνικό μας κόσμο της διασποράς; Γιά να δούμε τι άλλο θα δούμε άραγε εδώ, στην Νέα Υόρκη;
Οψόμεθα κομματόσκυλα… Ελλάς ή κόμμα;
* Ο Νικόλαος Κ. Γεωργαντζάς
Καθηγητής Συστημικής Δυναμικής
Πανεπιστήμιο Fordham, Νέα Υόρκη
ΥΓ: ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΥΣΗ
ΜΕ ΤΟ ΥΠΑΡΧΟΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ, ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ ΑΛΛΑΓΗ ΠΡΟΣΩΠΩΝ Ή ΚΟΜΜΑΤΟΣ. ΚΑΙ Η ΑΠΛΗ ΑΛΛΑΓΗ ΠΡΟΣΩΠΩΝ Ή ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΗΝ ΥΠΑΡΧΟΥΣΑ ΔΟΜΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ, ΠΟΥ ΤΟ ΙΔΙΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ.
ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΛΥΣΗ. Η ΛΥΣΗ ΑΠΑΙΤΕΙ ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ.
ΟΥΤΕ Ο ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΕΞΟΥΣΙΩΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΟΣ ΣΤΗΝ ΠΡΟΤΑΣΗ ΣΑΜΑΡΑ, ΠΟΥ ΣΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΤΟΥ THOMAS HOBBES (Leviathan, 1651). ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΕΠΙΣΗΣ ΑΛΛΑΓΗ ΣΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΕΚΛΟΓΗΣ ΤΩΝ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ: ΜΕ ΚΛΗΡΟ, ΟΧΙ ΜΕ ΨΗΦΟ.
ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΔΗΛΑΔΗ ΨΗΦΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΗ ΥΠΟΥΡΓΩΝ ΚΑΙ ΚΛΗΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΗ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ. ΚΛΗΡΟΣ ΑΠΟ ΘΕΣΠΙΣΜΕΝΟΥΣ ΝΟΜΙΚΑ ΣΕ ΔΗΜΟ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΣ.
ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΒΑΣΙΚΕΣ ΔΟΜΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ, Η ΚΡΙΣΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΕΛΟΣ. ΚΑΘΕ ΤΙ ΑΛΛΟ ΕΙΝΑΙ ΧΑΜΕΝΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ, ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΑΣ, ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΜΑΣ.
Εσταλη απο http://tonoikaipnevmata.wordpress.com/

ΓΙΑΤΙ ΣΙΩΠΟΥΝ ΤΑ ΔΙΕΘΝΗ ΜΕΣΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΟΥ ΣΟΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΕΘΝΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Πρίν από δύο έτη ο George Soros δήλωσε την πρόθεσή του να αναδιοργανώσει το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Σύντομα, σε δύο μέρες ξεκινάει να το κάνει πράξη-και κανείς δεν φαίνεται να το έχει συνειδητοποιήσει.
Στις 8 Απριλίου, μιά οργάνωση την οποία έχει χρηματοδοτήσει με 50 εκατομύρια δολάρια οργανώνει μια μεγάλης σημασίας οικονομική συνδιάσκεψη (τύπου Bretton Woods) με στόχο του Σόρος να «θέσει νέους διεθνείς κανόνες» και να «αναθεωρήσει το νομισματικό σύστημα», σύμφωνα με ένα σχέδιο που πρωτοπαρουσιάστηκε στις 4 Νοεμβρίου του 2009 σε ένα άρθρο του Σόρος που καλούσε τις ενδιαφερόμενες πλευρές να προβούν σε μια «συμφωνία ευκαιρίας» η οποία θα αλλάξει την οργάνωση ολόκληρης της τρέχουσας οικονομικής τάξης.
H διεθνής συνάντηση που έχει προγραμματισθεί για τις 8 Απριλίου 2011 πρόκειται να συγκεντρώσει περισσότερους από 200 ακαδημαϊκούς, ηγετικές φυσιογνωμίες του επιχειρηματικού κόσμου και σημαντικούς συμβούλους κυβερνήσεων από όλο τον κόσμο, σε μιά προσπάθεια να γράψει Ιστορία επαναλαμβάνοντας τη διάσημη συμφωνία του Bretton Woods του 1944 κατά την οποία δημιουργήθηκαν η Παγκόσμια Τράπεζα (World Bank) και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (International Monetary Fund IMF)
O Σόρος επιθυμεί τη δημιουργία ενός νέου οικονομικού συστήματος στο οποίο οι ΗΠΑ δεν θα έχουν την πρωτοκαθεδρία, όπως την έχουν σήμερα.
Περισσότεροι από 2/3 από τους συμμετέχοντες έχουν άμεση σχέση με τις επιχειρήσεις και τις διάφορες οργανώσεις του Σόρος
Ο δισεκατομυριούχος Σόρος πιστεύει σύμφωνα με δηλώσεις του ότι “η κυριότερη απειλή απέναντι στην ανοικτή κοινωνία είναι, πιστεύω όχι πια η κομμουνιστική αλλά η καπιταλιστική απειλή”. Δεν αφήνει τίποτε στην τύχη. Μέχρι στιγμής, αυτή η παγκόσμια συνδιάσκεψη έχει τύχει εξαιρετικά περιορισμένης προβολής και δημοσιότητος από τα διεθνή ΜΜΕ. Και αυτό συμβαίνει παρόλο που συμπεριλαμβάνονται τουλάχιστον τέσσερεις κορυφαίοι δημοσιογράφοι στους καταλόγους ομιλητών, μεταξύ αυτών ένας διευθυντής συντακτών των Financial Times και συντάκτες τόσο από τους Times αλλά και από το Reuters. Aν ληφθεί υπόψη η προειδοποίηση του Σόρος για το τι μπορεί να συμβεί (ΣΣ να προκαλέσει;) σε περίπτωση που δεν επιτευχθεί μια νέα τέτοιου τύπου συμφωνία, θα περίμενε κανείς από τα διεθνή μέσα να έχουν ξεσηκώσει τον κόσμο όλο. Αυτό για κάποιο λόγο δε συμβαίνει.
Γιατί έχουν τεράστια σημασία όλα αυτά; Γιατί ο Σόρος πραγματοποιεί συνήθως αυτό που επιθυμεί με σχέδιο και μέθοδο: Το άρθρο του 2009 καλούσε για μια νέα «συνδιάσκεψη τύπου Bretton Woods, όπως εκείνη που καθόρισε την διεθνή αρχιτεκτονική της οικονομίας κατά τα μεταπολεμικά χρόνια”. Πέρα από λόγια, ο Σόρος είχε ήδη βάλει τους τροχούς της ιστορίας σε κίνηση.
Μόλις μια εβδομάδα πριν το άρθρο του στους Japan Times, ο Σόρος είχε ιδρύσει με έδρα στη Νέα Υόρκη, το Ινστιτούτο της Νέας Οικονομικής Σκέψης Institute for New Economic Thinking (INET), την ομάδα που διοργανώνει την Παγκόσμια Συνδιάσκεψη, στο ίδιο Ιστορικο Ξενοδοχείο που έγινε και η πρώτη συνδιάσκεψη Bretton Woods. Η προηγούμενη διάσκεψη του ΙΝΕΤ έγινε στο Κεντρικό Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο (CEU) στη Βουδαπέστη. To Πανεπιστήμιο CEU χρηματοδοτήθηκε το 2005 από το Σόρος με 206 εκατομύρια δολλάρια και έχει συγκεντρώσει εώς τώρα κεφάλαια 880 εκατομυρίων δολλαρίων.(Πηγή Χρονικό της Ανωτέρας Εκπαιδεύσεως)
Όπως και η διάσκεψη του ΙΝΕΤ στη Βουδαπέστη έτσι και τώρα πρόκειται για συγκεντρώσεις υποστηρικτών του Σόρος. Στο ΙΝΕΤ συμμετέχουν εξέχοντες προσωπικότητες όπως ο πρώην Πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου Gordon Brown, ο πρώην πρόεδρος της Federal Reserve Paul Volcker και ο Σόρος που παράγουν «μεγάλη ποσότητα από ρηξικέλευθες σκέψεις υψηλής ποιότητος» (Sic) Το ΙΝΕΤ προβλέπει 200 ομιλητές στο διαδικτυακό του τόπο, προς το παρόν 126 αναφέρονται ονομαστικά στον κατάλογο με τους ομιλητές
Αρκετοί από αυτούς (22) είναι μέλη στο ΔΣ του ΙΝΕΤ που χρηματοδοτείται απευθείας από τον Σόρος και 3 ακόμα είναι δικαιούχοι επιχορηγήσεων από το ίδρυμα του Σόρος.19 αναφέρονται στους συμμετέχοντες σε ένα άλλο πρότζεκτ του Σόρος το «Project Syndicate» το οποίο αυτοαποκαλείται «η σπουδαιότερη πηγή άρθρων επώνυμου σχολιασμού στον κόσμο» που δημοσιεύονται σε «456 κύριες εφημερίδες σε 159 χώρες». Χρηματοδοτείται από το ίδρυμα «Ανοικτή Κοινωνία» του Σόρος. Και αυτή είναι μόνο η αρχή.
Οι ομιλητές περιλαμβάνουν: Τον Paul Volcker ο οποίος είναι Πρόεδρος στο Συμβουλευτικό Σώμα Οικονομικών του Προέδρου Ομπάμα. Έγραψε την εισαγωγή στο πιό γνωστό βιβλίο του Σόρος «Η Αλχημεία των Οικονομικών» εγκωμιάζοντας τον Σόρος ως έναν «εξαιρετικά επιτυχημένο κερδοσκόπο» ο οποίος έγραψε «με διορατικότητα και πάθος» για τα προβλήματα της παγκοσμιοποίησης.
Τον οικονομολόγο Jeffrey Sachs, διευθυντή του Ινστιτούτου της Γης (Earth Institute) και για πολλά χρόνια αποδέκτη ρευστού του Σόρος με τη μορφή φιλανθρωπιών.Έλαβε 50 εκατομύρια δολλάρια για τo πρότζεκτ Millenium, το οποίο επίσης διευθύνει. . Ο Sachs είναι παγκόσμια γνωστός για τις φιλελεύθερες οικονομικές του ιδέες. Το 2009 διαμαρτυρήθηκε για τους χαμηλούς φόρους στις ΗΠΑ, υποστηρίζοντας ότι οι ΗΠΑ «θα πρέπει να αυξήσουν τους φόρους για να πληρώσουν για νέες πρωτοβουλίες στους τομείς της ανανεώσιμης ενέργειας,της κλιματικής μεταβολής,της εκπαίδευσης και της ανακούφισης των πτωχών».
Το φίλο του Σόρος Joseph E. Stiglitz, πρώην αντιπρόεδρο και κύριο οικονομολόγο της Παγκόσμιας Τράπεζας και Νομπελίστα Οικονομίας που συμμερίζεται τις απόψεις του Σόρος και έχει κριτικάρει ανοιχτά τους οικονομολόγους που υποστηρίζουν την ελεύθερη οικονομία τους οποίους ονομάζει φονταμενταλιστές της ελεύθερης οικονομίας. Φυσικά είναι στο `Συμβούλιο του ΙΝΕΤ και συνεισφέρει κείμενα στο “Project Syndicate”. Toν εκτελεστικό διευθυντή του INET Rob Johnson, πρώην διευθυντικό στέλεχος στο Soros Fund Management ο οποίος είναι επίσης στο Συμβούλιο του χρηματοδοτούμενου από τον Σόρος Ινστιτούτου Οικονομικής Πολιτικής. Ο Johnson έχει διατυπώσει το παράπονο ότι η κυβερνητική παρέμβαση στην διάρκεια της τρέχουσας οικονομικής κρίσης δεν ήταν αρκετά αποτελεσματική και ζήτησε «αναδόμηση» τους η οποία θα έπρεπε να συμπεριλάβει «επιστολές παραίτησης από τα ανώτατα στελέχη όλων των κυριων τραπεζών».
Μην έχετε καμία αμφιβολία, θα είναι παρά μια κατευθυνόμενη διοργάνωση, ένα «event» του Σόρος από την κορυφή ως τα νύχια. Ακόμα και ο ίδιος ο Σόρος παραδέχεται ότι η σχέση του με το ΙΝΕΤ αποτελεί ένα πρόβλημα: «υπάρχει εδώ» δηλώνει «μια σύγκρουση συμφερόντων την οποία αναγνωρίζω πλήρως».Ισχυρίζεται ότι κρατιέται έξω από τα γινόμενα, πράγμα αδύνατο αφού τα γινόμενα τα ορίζει αυτός.
Το ΙΝΕΤ δεν είναι διακριτικό για τους στόχους του για τη συνδιάσκεψη. Ο Johnson πήρε συνέντευξη από το συνάδελφό του στο Συμβούλιο του ΙΝΕΤ Robert Skidelsky σε ένα πρόσφατο βίντεο με θέμα: « Η Ανάγκη για ένα νέο Bretton Woods». H πρώτη διαφάνεια έχει υπότιτλο: «Πως οι συναλλαγματικές διαφορές και η ένταση ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Κίνα δυναμώνουν τις φωνές που ζητούν μια παγκόσμια οικονομική αναθεώρηση». O Skidelsky κάλεσε για μια νέα συμφωνία και διατύπωσε την άποψη στο βίντεοότι η οικονομική σύγκρουση ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Κίνα βρίσκεται «στο κέντρο οποιασδήποτε νομισματικής συμφωνίας που θα μπορούσε να γίνει, που θα έπρεπε να γίνει..»
Ο Σόρος περιέγραψε στο άρθρο του 2009 τη σύγκρουση ΗΠΑ – Κίνας ως: «μια αδρή επιλογή ανάμεσα σε δύο ουσιαστικά διαφορετικές μορφές οργάνωσης: το διεθνή καπιταλισμό και τον κρατικό καπιταλισμό». Συμπέρανε ότι ένα νέο παγκόσμιο σύστημα βασισμένο σε πιό στέρεα θεμέλια πρέπει να εφευρεθεί». Όπως το έθεσε το 2010: «Χρειαζόμαστε ένα παγκόσμιο Σερίφη».
Στην έκδοση του 2000 του βιβλίου του «Ανοικτή Κοινωνία: Αναμορφώνοντας τον Παγκόσμιο Καπιταλισμό», ο Σόρος περιέγραφε πως η Συμφωνία του Bretton Woods «απέτυχε θεαματικά» κατα την οικονομική κρίση του 1990. Καλώντας για ένα νέο Bretton Woods το 2009, ζήτησε από αυτό να ανασυστήσει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και να αναδομήσει τα Ηνωμένα Έθνη, αυξάνοντας την ισχύ της Κίνας και άλλων χωρών εις βάρος των ΗΠΑ.
«Η αναδιοργάνωση της παγκόσμιας τάξης θα χρειαστεί να επεκταθεί πέρα από το οικονομικό σύστημα και να συμπεριλαβει την αλλαγή της λειτουργίας των Ηνωμένων Εθνών και ιδιαίτερα τη συμμετοχή στο Συμβούλιο Ασφαλείας», έγραψε. «Αυτή η αναθεώρηση θα πρέπει να ξεκινήσει με πρωτοβουλία των ΗΠΑ, αλλά η Κίνα και άλλες αναπτυσσόμενες χώρες θα πρέπει να συμετάσχουν ως ισότιμες». Ο Σόρος επεσήμανε με έμφαση στο σημείο αυτό ότι απαιτείται μια παγκόσμια λύση, η οποία θα βάλει τις ΗΠΑ στη θέση της, μιας δύναμης ανάμεσα σε άλλες. «Οι ανερχόμενες δυνάμεις θα πρέπει να είναι παρούσες κατά τη δημιουργία αυτού του νέου συστήματος ώστε να εξασφαλιστεί ότι θα είναι ενεργοί υποστηρικτές του».
Ακριβώς αυτή είναι η φύση της πλατφόρμας εργασίας που παρέχει η διοργάνωση του νέου Bretton Woods από το ΙΝΕΤ, με το διαδικτυακό του τόπο να διατυμπανίζει ότι: «η αναδόμηση που δρομολογείται πρέπει να συμπεριλάβει την ευρύτερη Ευρωπαϊκή Ένωση, τη Λατινική Αμερική και την Ασία». Η Κίνα φιγουράρει σε κεντρική θέση με συμμετοχή που συμπεριλαμβάνει έναν εξέχοντα οικονομολόγο από την Παγκόσμια Τράπεζα στο Πεκίνο, το Διοικητή της Κινεζικής Ακαδημίας Κοινωνικών Επιστημών, τον επικεφαλής σύμβουλο για την Τραπεζιτική Ρυθμιστική Επιτροπή της Κίνας και το Διευθυντή του Κέντρου ΣινοΙαπωνικών σχέσεων.»
Όλα αυτά είναι εύκολο να ενορχηστρωθουν και να διαφημισθούν όταν έχεις την εμβέλεια του Σόρος ο οποίος χρηματοδοτεί πάνω από 1200 οργανώσεις σε όλο τον κόσμο. Θα περίμενε κανείς κάθε μια από τις 1200 οργανώσεις να έχει ξεσηκώσει τον τόπο φωνάζοντας στη διαπασών για την ιστορική αυτη συνδιάσκεψη. Οργανώσεις όπως το MoveOn.org ή το Κέντρο για την Πρόοδο της Αμερικής δεν έγιναν παγκόσμια γνωστές για τη διακριτικότητά τους. Το ίδιο ισχύει παγκόσμια, όπου ο Σόρος έχει επενδύσει πάνω από 7 δισεκατομύρια δολάρια σε διάφορες Οργανώσεις για το Άνοιγμα της Κοινωνίας -που περιλαμβάνουν πάρα πολλές επικοινωνιακά ικανές οργανώσεις έτοιμες να δραστηριοποιηθούν με ένα τηλεφώνημα από τα κεντρικά. Γιατί δεν έδωσε το σύνθημα το δίκτυο του Σόρος για να μεταδώσουν την είδηση, ειδικά τώρα που ο Σόρος υποστηρίχει ότι όλα αυτά πρέπει να πετύχουν, επειδή «οι εναλλακτικές λύσεις είναι τρομακτικές»;
Ο πολυεκατομυριούχος που αγωνίστηκε ενάντια στην επανεκλογή του Μπους ισχυρίζεται ότι η κατάσταση στην Αμερική είναι τρομακτική γιατί: «μια παρακμάζουσα υπερδύναμη η οποία χάνει την πολιτική και οικονομική επικυριαρχία αλλά διατηρεί τη στρατιωτική υπεροπλία δημιουργεί ένα ασταθές και επικίνδυνο μείγμα ”.
Η αυτοκρατορία του Σόρος είναι σιωπηλή για την νέα αυτή συνδιάσκεψη Bretton Woods επειδή δεν σκοπεύει απλώς να αλλάξει τους παγκόσμιους οικονομικούς κανόνες. Σχεδιάζει επίσης να βάλει τις ΗΠΑ στη θέση τους- να την υποβιβάσει σε μια ανάμεσα σε πολλές δυνάμεις σε ένα πολυδύναμο κόσμο, όπως τον θέλει ο Σόρος. Έγραψε ότι οι ΗΠΑ: «θα μπορούσαν να ηγηθούν μιας συλλογικής προσπάθειας η οποία να εμπλέξει τόσο τον αναπτυγμένο όσο και τον αναπτυσσόμενο κόσμο, επαναβεβαιώνοντας με τον τρόπο αυτό την αμερικάνικη ηγεμονία με πιο αποδεκτό τρόπο».
Αυτός είναι και ο στόχος της συνδιάσκεψης-να αλλάξει τους κανόνες της παγκόσμιας οικονομίας και τις ΗΠΑ σύμφωνα με τις επιθυμίες του George Soros.
Ο Dan Gainor είναι εξέχων συντηρητικός σχολιαστής για δύο δεκαετίες, με εκτεταμένη εμπειρία στην αρθρογραφία και τις εκδόσεις. Τιμήθηκε με το βραβείο Boone Pickens Fellow και είναι ο τρέχων αντιπρόεδρος του Media Research για την Οικονομία και την Κουλτούρα.
Εστάλη απο http://pamet-thessaloniki.com/

ΠΡΟΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΗ ΕΠΙΒΙΩΣΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ

Στις 11 Ιανουαριου 1872 ο Κωνσταντινος Παπαρρηγόπουλος εκφώνησε εναν σημαντικο λόγο στον φιλολογικό σύλλογο του Παρνασσού με θέμα "Ποιόν το εκ της Ιστορίας όφελος και πως δέον να σπουδάζομεν αυτήν". Σε αυτή την ομιλία ένας από τους κεντρικούς άξονες γύρω από τον οποίο επιχειρηματολογεί ο Παπαρρηγόπουλος είναι ποια είναι τελικά η πρακτική χρησιμότητα της γνώσης της Ιστορίας και πως μπορούν να χρησιμοποιηθούν τα πορίσματα της στην πολιτική και στην αυτογνωσία μιας κοινωνίας.
Προσπαθώντας λοιπόν να αποδείξει ότι η γνώση και τα πορίσματα της Ιστορίας παραμένουν πολύτιμα, υποδεικνύει ότι η σπουδή της οδηγεί στην διατύπωση Νόμων που διέπουν την ζωή των ανθρώπων και των λαών, χωρίς εξαιρέσεις, παρά την ποικιλομορφία του βίου στην εκάστοτε εποχή. Ο Παπαρρηγόπουλος αναφέρει δύο βασικούς τέτοιους Νόμους: την αδιάλειπτη πρόοδο στην οποία τείνουν τα Έθνη, αλλά και την αξία της σταθερότητας του ηθικού κόσμου των κοινωνιών των Εθνών ως βασική συνιστώσα της προόδου αυτής.

Και εξηγεί αυτολεξεί ο μεγάλος πνευματικός άνδρας:
"Αφ΄ής στιγμής γνωρίζομεν την ιστορίαν της ανθρωπότητος μέχρι της παρούσης στιγμής, ουδέν των επί της γης εθνών εμεγαλούργησεν η απλώς ηυδαιμώνισεν η απλώς συνετηρήθη άνευ ισχυρού θρησκευτικού συναισθήματος, οιονδήποτε άλλως τε και αν υπήρξε το δόγμα αυτού, άνευ ακριβούς των νόμων εκτελέσεως, άνευ πειθαρχίας, άνευ παιδεύσεως, άνευ εργασίας, άνευ οικονομίας, άνευ σωφροσύνης. Και επειδή αυτός υπήρξεν επί χιλιάδας ετών ο αναλλοίωτος νόμος της ανθρωπότητος, ουδέν δικαιοί ημάς να είπωμεν, ότι ειμπορεί να επέλθη εποχή, καθ΄ήν τα έθνη θέλουσιν ισχύσει και ευδαιμονήσει δια της απιστίας, της ανομίας, της ακολασίας και της αμάθειας".
Λίγο πιο κάτω ο Παπαρρηγόπουλος αναφέρεται στους Νόμους της Ιστορίας που αφορούν τα Έθνη γενικότερα. Παρατηρεί πως συχνά υπάρχουν γνωρίσματα που είναι κοινά ανάμεσα σε Έθνη, αλλά το βασικότερο γνώρισμα που τα διακρίνει αναμεταξύ του είναι οι φυσικές και ιερές παραδόσεις και η ανάμνηση της κοινής καταγωγής που μοιράζονται τα μέλη τους. Γιατί "Έθνος αυτόνομον χωρίς πατρίδα δεν υπήρξε ούτε θα υπάρξει". Και κλείνει τον συλλογισμό του με μια κατακλείδα που πιστεύω είναι επίκαιρη και σήμερα:
"Αλλοίμονον λοιπόν εις ημάς, εάν, δελεασθέντες υπό του σήμερον πολλούς παραφέροντος κοσμοπολιτικού πνεύματος, αποβάλλωμεν το της πατρίδος αίσθημα. Το όνομα ημών θέλει σβεσθή εκ της Βίβλου των ζώντων."
Εστάλη απο http://www.istorikathemata.com/

Τρίτη, 12 Απριλίου 2011

ΚΗΦΗΝΕΙΟΝ "Η ΩΡΑΙΑ ΕΛΛΑΣ"

Γράφει ο Σαράντος Καργάκος
 Ακούω ότι το μεγαλύτερο σήμερα πρόβλημα των νέων μας είναι η ανεργία. Διαφωνώ. Εδώ και τριάντα χρόνια είναι η ... εργασία. Ο νέος δε φοβάται την αναδουλιά, φοβάται τη δουλειά. Μια οικογενειακή αντίληψη, ότι δουλειά είναι ό,τι δεν λερώνει, επεκτάθηκε και στο νεοσουσουδιστικό σχολείο με ευθύνη των κομμάτων, που για λόγους ψηφοθηρίας απεδύθησαν σε μια χυδαία πολιτική παιδοκολακείας, η οποία μετά τη δικτατορία εξέθρεψε και διαμόρφωσε δύο γενιές «κουλοχέρηδων»...παιδιών, δηλαδή που δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα χέρια τους -πέρα από τη μούντζα- για καμμιά εργασία από αυτές που ονομάζονται χειρωνακτικές, επειδή -τάχα- είναι ταπεινωτικές.
Κι ας βρίσκεται μέσα στη λέξη «χειρώναξ», σαν δεύτερο συνθετικό το «άναξ» που κάνει τον δουλευτή, τον άνα­κτα χειρών, βασιλιά στο χώρο του, βασιλιά στο σπιτικό του, νοικοκύρη δηλαδή, λέξη άλλοτε ιερή που ποδοπατήθηκε κι αυτή μες στην ασυναρτησία μιας πολιτικής που έδειχνε αριστερά και πήγαινε δεξιά και τούμπαλιν. Γι' αυτό τουμπάραμε...
Κάποτε, ακόμη κι από τις στήλες του περιοδικού αυτού, που δεν είναι πολιτικό με την ευτελισμένη έννοια του όρου, έγραφα πως η ανεργία στον τόπον μας είναι επιλεκτική, ότι δουλειές υπάρχουν αλλά ότι δεν υπάρχουν χέρια να τις δουλέψουν. Κι έπρεπε να κατακλυσθεί ο τόπος από 1,5 εκατομμύριο λαθρομετανάστες, για να αποδειχθεί ότι στην Ελλάδα υπήρχε δουλειά πολλή αλλ' όχι διάθεση για δουλειά.
 Τα παιδιά -τα μεγάλα θύματα αυτής της ιστορίας- είχαν γαλουχηθεί με τη νοοτροπία του «White color workers». Έτσι σήμερα το πιο φτηνό εργατικό και υπαλληλικό δυναμικό είναι οι πτυχιούχοι, που ζητούν εργασία ακό­μη και στον ΟΤΕ ως έκτακτοι τηλεφωνητές, προσκομίζοντας στα πιστοποιητικά προσόντων ακόμη και διδακτορικά! Γέμισε ο τόπος πανεπιστήμια, σχολές επί σχολών, επιστημονι­κούς κλάδους αόριστους, ομιχλώδεις και ασαφείς, απροσδιορίστου αποστολής και χρησιμότητας.
Πτυχία-φτερά στον άνεμο σαν τις ελπίδες των γονιών, που πιστεύουν ότι τα παιδιά και μόνον με τα «ντοκτορά» θα βρουν δουλειά. Έτσι παράγονται επιστήμονες που είναι δεκαθλητές του τίποτα, ικανοί μόνον για το δημόσιο ή για υπάλληλοι κάποιας πολυεθνικής. Παρ' όλο που γέμισε η χώρα μας τεχνικές σχολές (τι ΤΕΛ, τι ΤΕΙ, τι ΙΕΚ!) οι πιο άτεχνοι νέοι είναι οι νέοι της Ελλάδος. Παίρνουν πτυχίο τεχνικής σχολής και δεν έχουν πιάσει κατσαβίδι οι πιο πολλοί.
Δεν ξέρουν να διορθώσουν μια βλάβη στο αυτοκίνητό τους, στο ραδιόφωνο ή στο τηλέφωνό τους. Είναι άχεροι, ουσιαστικά χωρίς χέρια. Τώρα με τα ηλεκτρονικά ξέχασαν να γράφουν, ξέχασαν να διαβάζουν, εκτός φυσικά από «μηνύματα» του αφόρητου «κινητού» τους. Τούτη η παιδεία, που όχι μόνο παιδεία δεν είναι αλλ' ούτε καν εκπαίδευση, αφού δεν καλλιεργεί καμμιά δεξιότητα, εκτός από την ραθυμία, την αναβλητικότητα και το φόβο της δουλειάς, όχι μόνο δεν καλλιεργεί τον νέο εσωτερικά αλλά τον πετρώνει δημιουργικά σαν τα παιδιά της Νιόβης. Τα κάνει άχρηστα τα παιδιά για παραγωγική εργασία, γιατί ο θεσμός της παπαγαλίας και η νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας, με το πρόσχημα να μην τα κουράσομε, τους αφαιρεί την αυτενέργεια, την πρωτοβουλία, τη φαντασία και την πρωτοτυπία.
Το σχολείο, αντί να μαθαίνει τα παιδιά πως να μαθαίνουν, τα νεκρώνει πνευματικά. Δεν τα μαθαίνει πως να σκέπτονται αλλά με τι να σκέπτονται. Έτσι τα κάνει πτυχιούχους βλάκες. Βάζει όρια στον ορίζοντα της σκέψης και των ενδιαφερόντων. Τα χαμηλοποιεί. Τα κάνει να βλέπουν σαν τα σκαθάρια κοντά, κι όχι να θρώσκουν άνω, να έχουν έφεση για κάτι πιο πέρα, πιο τρανό και πιο μεγάλο. Το έμβλημα πια του ελληνικού σχολείου δεν είναι η γλαύξ, είναι ο παπαγάλος, ο μαθητής-βλάξ που καταπίνει σελίδες σαν χάπια και που θεωρεί ως σωστό ό,τι γράφει το σχολικό. Και το λεγόμενο «σχολικό» είναι συνήθως αισχρό και ως λόγος και ως περιεχόμενο. Και τολμώ να λέγω αισχρό, διότι πρωτίστως το «Αναγνωστικό» που πρέπει να είναι ευαγ­γέλιο πνευματικό ειδικά στο Δημοτικό, αντί να καλλιεργεί την αγάπη για τη δουλειά, καλ­λιεργεί την απέχθεια. Που πια, όπως παλιά, ο έρωτας για την αγροτική, τη βουκολική και τη θαλασσινή ζωή;
Ο ναύτης δεν είναι πρότυπο ζωής. Πρότυπο ζωής είναι ο «χαρτογιακάς». Όσο κι αν ήσαν κάπως ρομαντικά τα παλιά «Αναγνωστικά», καλλιεργούσαν τον έρωτα για τη δουλειά. Ακούω πως δεν πάει καλά η οικονομία. Μα πως να πάει, όταν με τη ναυτι­λία που προσφέρει το 5,6% του ΑΕΠ ασχολείται μόνο το 1% των Ελλήνων; (Με τον αγροτικό τομέα που προσφέρει το 6,6% του ΑΕΠ ασχο­λείται το 14,5% του πληθυσμού). Διερωτώμαι, τί είδους ναυτικός λαός είμαστε, όταν αποστρεφόμαστε την θάλασσα και στα ελληνικά καράβια κυριαρχούν Φιλιππινέζοι, Αλβανοί και μελαψοί κάθε αποχρώσεως; Το σχολείο καλλιεργεί τον έρωτα για την τεμπελιά, όχι για δουλειά. Τα πανεπιστήμια και οι ποικιλώνυ­μες σχολές επαυξάνουν τον έρωτα αυτό. Πράγματα που μπορούν να διδαχθούν εντός εξαμήνου -και μάλιστα σε σεμιναριακού τύπου μαθήματα- απαιτούν τετραετία! Βγαίνουν τα παιδιά από τις σχολές και δικαίως ζητούν εργασία με βάση τα «προσόντα» τους, αλλά τέτοιες εργασίες που ζητούν τέτοια προσόντα δεν υπάρχουν.
 Αν δεν απατώμαι, υπάρχουν δύο σχολές θεατρολογίας -πέρα από τις ιδιωτικές θεατρικές σχολές- που προσφέρουν άνω των 300 πτυχίων το έτος. Που θα βρουν δου­λειά τα παιδιά αυτά; Αν όμως το σχολείο από το Δημοτικό καλλιεργούσε την τόλμη, την αυτενέργεια, βρά­βευε την πρωτοβουλία, την ανάληψη ευθυνών, την αγάπη για την οποιαδήποτε δουλειά ακό­μη και του πλανόδιου γαλατά, θα είχαμε κάνει την Ελλάδα Ελδοράδο, όπως έγινε Ελδοράδο για τους εργατικούς Αλβανούς, Βουλγάρους, Πολωνούς, Γεωργιανούς, Αιγυπτίους αλιείς, Πακιστανούς και Ουκρανούς. Σήμερα αυτοί είναι η εργατική κι αύριο η επιχειρηματική τάξη της Ελλάδος.
 Κι οι Έλληνες, αφήνοντας την πατρώα γη στα χέ­ρια των Αλβανών που την δουλεύουν, την πατρώα θάλασσα στα χέρια των Αιγυπτίων που την ψαρεύουν, θα μεταβληθούν σε νομάδες της Ευρώπης ή των ΗΠΑ ή θα τρέχουν για δουλειά στην Αλβανία που ξεπερνά σε νόμιμη και παράνομη επιχειρηματική δραστηριότητα όλες τις χώρες της Βαλκανικής. Γέμισαν τα Τίρανα ουρανοξύστες, κτήρια γιγάντια, κακόγουστα μεν, σύγχρονα δε. Περίπου 100 ιδιωτικά σχολεία λειτουργούν στην πρωτεύουσα της χώρας των αετών. Εμείς αφήσαμε αδιαπαιδαγώγητη την εργατική και την αγροτική τάξη. Στην πρώτη περάσαμε σαν ιδεολογία-θεολογία το σύνθημα «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» και υποχρεώσαμε πλήθος επιχειρήσεις να κλείσουν ή να μεταφερθούν άλλου. Μετά διαφθείραμε τους αγρότες με παροχές χωρίς υποχρεώσεις και τους δημιουργήσαμε νοοτροπία μαχαραγιά. Γέμισε η επαρχία με «Κέντρα Πολιτισμού», όπου «μπαγιαντέρες» κάθε λογής και φυλής άναβαν πούρο με φωτιά πεντοχίλιαρου!
Το μπουκάλι με το ουΐσκυ βαπτίστηκε ... αγροτι­κό! Τώρα, όμως, που έρχονται τα «εξ εσπερίας νέφη» χτυπάμε το κεφάλι μας. Και που να φθά­σουν τα «εξ Ανατολής» σαν εισέλθει η Τουρ­κία στην Ευρωπαϊκή Ένωση! Θα γίνει η Ελλάς vallis flentium (=κοιλάς κλαυθμώνων) και θα κινείται quasi osculaturium inter flentium et dolorum (=σαν εκκρεμές μεταξύ θλίψεως και οδύνης). Δεν είμαι υπέρ μιας παιδείας που θα υπο­τάσσεται στην οικονομία. Θεωρώ ολέθριο να χαράσσεται μια εκπαιδευτική πολιτική με κρι­τήρια οικονομικής αναγκαιότητας. Θεωρώ ολέθρια όμως και την παιδεία που εθίζει τα παιδιά στην οκνηρία, που τα κουράζει με την παπαγαλία και το βάρος αχρήστων μαθημά­των. Το μεγαλύτερο κεφάλαιο της χώρας είναι τα κεφάλια των παιδιών της. Τούτη η παιδεία αποκεφαλίζει τα παιδιά. Τα κάνει ικανά να μην κάνουν τίποτε.
Ούτε να βλαστημήσουν. Ακόμη και η αισχρολογία τους περιορίζεται στη λέξη που τα κάνει συνονόματα. Αν τους πεις βρισιά της περασμένης 20ετίας θα νομί­σουν ότι μιλάς αρχαία Ελληνικά! Είναι θλιβερή η εικόνα που παρουσιάζει σήμερα, παρουσίαζε χθες και θα παρουσιάζει κι αύριο η ελληνική κοινωνία: να υπάρχουν άνθρωποι άνω των 65 ετών, άνω των 70 ετών, που, ενώ έχουν συνταξιοδοτηθεί, εργάζονται νυχθημερόν, για να συντηρούν τα παιδιά τους μέχρι να τελειώσουν τις ατελείωτες σπουδές τους, τα παιδιά που λιώνουν τα νιάτα τους στα «κηφηνεία», που πάνε σπίτι τους να κοιμηθούν την ώρα που οι Αλβανοί πάνε για δουλειά, θα μου πείτε, τί δουλειά; Οποιαδήποτε δουλειά, αρκεί να είναι τίμια. Όταν μικροί -ακόμη στο Δημοτικό- μαθαίναμε απέξω τον Τυρταίο (ποιος τολμά σήμερα να διδάξει Τυρταίο;) δεν τον μαθαίναμε για να γίνουμε πολε­μοχαρείς αλλά για να νοιώθουμε ντροπή, όταν στην μάχη της ζωής, στην πρώτη γραμμή είναι οι παλαιότεροι, οι «γεραιοί» και οι νέοι κρύβο­νται πίσω από τη σκιά τους. «Αισχρόν γαρ δη τούτο... κείσθαι πρόσθε νέων άνδρα παλαιότερον».
Σήμερα, βέβαια, οι χειρωνακτικές εργασίες ελέγχονται σχεδόν κατ' αποκλειστικότητα από ξένους. Στις οικοδομές μιλούν αλβανικά, στα χωράφια πακιστανικά. Σε λίγο οι χειρωνακτικές επιχειρήσεις θα περάσουν στα χέρια των Κινέζων που κατασκευάζουν ήδη το μεγαλύτερο μέρος των τουριστικών ειδών που θυμίζουν... Ελλάδα. Ακόμη και τις σημαίες μας στην Κίνα τις φτιάχνουν! Κι εμείς; Εμείς, όπως πάντα, φτιάχνουμε τα τρία κακά της μοίρας μας.
 «Φτιάχνουμε» τη ζωή μας στην τηλοψία, που δίνει τα μοντέρνα πρότυπα οκνηρίας στη νεολαία, ποθούμε μια χρυσίζουσα ζωή σαν αυτήν που προσφέρει το «γυαλί», αγοράζουμε πολυτελή αυτοκίνητα με δόσεις, κάνουμε διακοπές με «διακοποδάνεια», εορτάζουμε με «εορτοδάνεια» και πεθαίνουμε με «πεθανοδάνεια».
 Έλεγε ο Φωκίων, που πλήρωσε τέσσερεις δραχμές τη δεύτερη δόση του κωνείου που χρειαζόταν για να «απέλθει», πως στην Αθήνα δεν μπορεί ούτε δωρεάν να πεθάνει κανείς. Έπρεπε να ζούσε τώρα... Λυπάμαι που θα το πω, αλλά πρέπει να το πω: το σχολείο, οι σχολές και τα ΜΜΕ σακάτε­ψαν και σακατεύουν τη νεολαία, γιατί μιλούν συνεχώς για τα δικαιώματά της -δικαιώματα στην τεμπελιά- και ποτέ για υποχρεώσεις, ποτέ για χρέος, ποτέ για καθήκον. Το καθήκον έγινε άγνωστη λέξη. Ψέματα; Εστάλη απο http://www.macedoniahellenicland.eu/

ΥΠΕΡ ή ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑΣ;

Είστε υπέρ ή κατά της χρεοκοπίας της χώρας; Ρωτά με απύθμενο θράσος και έκδηλη αφέλεια ο κύριος εκπρόσωπος του πτωχευτικού καθεστώτος που έχει επιβληθεί στην Ελλάδα. Αυτό θα είναι και το δίλημμα των εκλογών.
Η κυβέρνηση, όπως γνωρίζετε, είναι κατά! Το ίδιο και οι πολιτικοί της σύμμαχοι, αν και παρατηρούνται διολισθήσεις επί του ζητήματος τις τελευταίες ημέρες. Υπέρ είναι κάτι ανεύθυνοι αριστεροί, κάτι εθνικιστές που δεν τα κατάφεραν να γίνουν πελάτες κομμάτων και κάτι μυστήριοι ....που την έχουν δει περίεργα, αναζητώντας δομές αναγέννησης της πολιτικής και της δημοκρατίας! Μεταξύ αυτών των δύο κατηγοριών υπάρχουν και μερικοί, που ενώ ταλαιπωρούν τους αναγνώστες του διαδικτύου με εκατοντάδες προσεγγίσεις περί «της κρίσης και της λύσης», ποτέ δεν παίρνουν ξεκάθαρη θέση στο ερώτημα.
 Οι τελευταίοι εμφανίζονται προσφάτως από την προπαγάνδα ποικίλων πλευρών ως δόλιοι. Ή πάσχουν από έλλειψη πολιτικής ευθύτητας, ή είναι «επιτήδειοι ουδέτεροι», ή κατεργάρηδες, κατά το καθεστώς. Η περίπτωση να αρνούνται να παίξουν τον ρόλο του μαλάκα δεν εξετάζεται! Ήθελα να ξέρω πόσο ηλίθιοι είναι όλοι αυτοί που οργανώνουν και συντονίζουν την επικοινωνιακή καμπάνια του καθεστώτος, ώστε να μην αντιλαμβάνονται ότι όχι μόνον δεν πρόκειται να επιτρέψουμε (κάμποσοι) η χώρα να τυλιχτεί σε μια κόλα εκχυδαϊσμένων διλημμάτων, αλλά επιπλέον θα αγωνισθούμε να αναδείξουμε την ελεεινή πολιτική φύση αυτών ακριβώς των διλημμάτων, που αντανακλούν τον εκβιασμό της πολιτικο-επιχειρηματικής τάξης προς την ελληνική κοινωνία. Αυτή την φορά δεν θα πρέπει να ανεχτούμε και να επιτρέψουμε την εξαπάτηση.
Η χώρα είναι ουσιαστικά και τυπικά πτωχευμένη: έχει αποβληθεί από τις χρηματαγορές και έχει δηλώσει αδυναμία πληρωμών με την άρθρωση του αιτήματος για ενεργοποίηση του προσωρινού «μηχανισμού», που εκπονήθηκε εξαιρετικά για την Ελλάδα από την τρόικα. Το αίτημα έλαβε συμβολική μορφή με το (ιστορικό) διάγγελμα του πρωθυπουργού από το Καστελόριζο. Η κυβέρνηση ζήτησε την ενεργοποίηση ενός μηχανισμού, που διασφάλιζε προσωρινά τους απολύτως απαραίτητους πόρους για την συντήρηση του καθεστώτος, το οποίο με τη σειρά του δεσμεύτηκε να οδηγήσει την χώρα σε εσωτερική υποτίμηση και αντίστοιχη θεσμική αναδιοργάνωση μέχρι του βαθμού η οικονομία να καταστεί ανταγωνιστική με τους όρους της ευρωζώνης.
Αυτός είναι ο μονόδρομος φτωχοποίησης που επέλεξε η κυβέρνηση του καθεστώτος, δίχως διαβούλευση, δίχως ενημέρωση και δίχως τσίπα: αγνοήθηκε το Σύνταγμα και ο λαός, έστω και με την στενή έννοια του εκλογικού σώματος. Η κυβέρνηση δέσμευσε τη χώρα στο απεχθέστερο πτωχευτικό καθεστώς που έχουμε βιώσει στη νεότερη ιστορία μας, κινούμενη στο παρασκήνιο, εξαπατώντας την κοινωνία στο προσκήνιο και δίχως ούτε μια στιγμή να ενδιαφερθεί να αναζητήσει ευρεία λαϊκή νομιμοποίηση, με οποιονδήποτε τρόπο. Τώρα μάλιστα θεωρεί και δηλώνει ότι όσοι αντιδρούν σε αυτό το καθεστώς, στην πολιτική του και στην στρατηγική που επιλέχθηκε, υπονομεύουν δήθεν την οικονομική πρόοδο, την ευημερία και την σταθερότητα στη χώρα. Μας λέει, δηλαδή, η πολιτικο-επιχειρηματική τάξη της χώρας με τα λόγια του Γιώργου Παπανδρέου, ότι όσοι δεν επιλέγουν το μοντέλο χρεοκοπίας της κυβέρνησης- ΔΝΤ- Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, θα πρέπει να αναλάβουν τις «ευθύνες τους για την χρεοκοπία».
Μην σας φαίνεται αντιφατικό και παράλογο. Έχει και η ρητορεία του παραλόγου την λογική της και την τάξη της. Ο κύριος Παπανδρέου και οι πολιτικοί του σύμμαχοι, αλλά και οι κοινωνικοί εταίροι του καθεστωτικού πυρήνα (νταβάδες, τραπεζίτες, μεγαλοεπιχειρηματίες και κάποιες ιδιαίτερα προνομιούχες συντεχνίες), έχουν ήδη επιλέξει μοντέλο χρεοκοπίας: εσωτερική υποτίμηση και φτωχοποίηση μέχρι όσο αντέξει η κοινωνία. Επ’ αυτού όμως του μοντέλου υπάρχουν διαφωνίες τακτικού χαρακτήρα και τεχνικής (λογιστικής και μακροοικονομικής) προσέγγισης μεταξύ των υποστηρικτών του. Δεν συμφωνούν όλοι στην τρόικα μεταξύ τους, ούτε όλοι οι επιμέρους παράγοντες εντός της καθεστωτικής δομής.
Κάποιες από αυτές τις διαφοροποιήσεις αντανακλώνται στην αντιφατική συμπεριφορά υπουργών Το κεντρικό σημείο αυτού του μοντέλου χρεοκοπίας είναι η ανταλλαγή φτηνών προϊόντων και υπηρεσιών με ακριβό ευρώ. Εδώ υπάρχει μια (μικρο)διαφορά μεταξύ της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και της ηγεσίας της ΝΔ, ως προς το μίγμα οικονομικής πολιτικής που θα θεμελιώνει αυτή την σχέση μακροχρονίως. Διαφωνούν, δηλαδή, στην μορφή της εσωτερικής υποτίμησης στην Ελλάδα που θα υπηρετεί το ισχυρό ευρώ. Μπορεί η χώρα να αναπτυχθεί οικονομικά με ισχυρό ευρώ; Ρωτούν κάποιοι. Ασφαλώς θεωρητικά και μπορεί, αν το συνολικό κόστος παραγωγής και υπηρεσιών πέσει σε τέτοιο βαθμό, ώστε η επένδυση να επιτρέπει την δημιουργία κερδών στο πλαίσιο του εσωτερικού ανταγωνισμού της ευρωζώνης. Εδώ υπεισέρχεται το «μίγμα» της φτωχοποίησης ή ανάπτυξης με εσωτερική υποτίμηση – το ίδιο είναι.
Σε άλλη περίπτωση κάποιος (ευρωπαϊκός θεσμός) θα πρέπει να συμπληρώνει την αξία του ευρώ που χάνεται στην Ελλάδα κατά την κίνηση στον οικονομικό κύκλο, αλλιώς παράγεται φούσκα που επηρεάζει την αποτίμηση της αξίας του κοινού νομίσματος στις χρηματαγορές. Το Συμβούλιο αποφάνθηκε ότι τέτοιος ευρωπαϊκός θεσμός δεν πρόκειται να δημιουργηθεί, διότι μακροχρονίως θα ζημιώσει την παραγόμενη υπεραξία στη Γερμανία και στις υπόλοιπες τεχνολογικά και βιομηχανικά προηγμένες χώρες της ευρωζώνης. Αυτό θα έχει αλυσιδωτές αντιδράσεις που θα έθιγαν την οικονομική ανάπτυξη στην ατμομηχανή της ΕΕ, μέσω του αντιπληθωριστικού κανόνα, της δημοσιονομικής πειθαρχίας και της νεοφιλελεύθερης πολιτικής οικονομίας, που έχουν επιλεγεί ως μοντέλο οικονομικής συμπεριφοράς της ΕΕ στο πλαίσιο του διεθνούς ανταγωνισμού. Με μια κουβέντα, όσο θα ισχυροποιείται το ευρώ, τόσο θα πιέζεται η χώρα για βαθύτερη εσωτερική υποτίμηση, λαμβάνοντας υπόψη την σημερινή της παραγωγική και τεχνολογική υπόσταση. Η σχέση αυτή θα βελτιωνόταν και το μοντέλο της συντεταγμένης χρεοκοπίας θα μπορούσε να ήταν βιώσιμο αν και καταστροφικό για τα δυο-τρίτα της κοινωνίας, μόνον εάν υπήρχε πολιτική ευρωπαϊκής χρηματοδότησης της ανάπτυξης (ευρωομόλογα ανάπτυξης) στην Ελλάδα σε συνδυασμό με μεγέθυνση του τουρισμού και προώθηση μιας εξαγωγικής βιομηχανίας.
 Το πρώτο είναι σχετικά εύκολο να το πετύχεις με το μοντέλο χρεοκοπίας που έχει επιλέξει η κυβέρνηση. Το δεύτερο είναι πολύ πιο σύνθετο και προϋποθέτει την γραφειοκρατική οργάνωση της παραγωγής και του ανταγωνισμού στην ΕΕ. Η τακτική που ακολούθησε ο κ. Παπανδρέου με την συνδρομή των ξένων συμβούλων του στην πορεία κρίσης δανεισμού της χώρας, εξόργισε την βιομηχανική τάξη των κεντρο-ευρωπαίων καθώς, ενώ δεν έθιγε το κυρίαρχο μοντέλο της παγκοσμιοποίησης, επιχειρούσε – εκθέτοντας την Ελλάδα σε δραματικούς κινδύνους – να οδηγήσει στην αποδυνάμωση του ευρώ, κάτι που ασφαλώς θα απαιτούσε και λιγότερες θυσίες από τον ελληνικό λαό, με την έννοια ότι δεν θα απαιτείτο τόσο βαθιά και ευρεία εσωτερική υποτίμηση. Τελικά ο εκβιασμός προς την Γερμανία μετατράπηκε σε εκβιασμό προς τον ελληνικό λαό, όπως δυστυχώς είχαμε από την αρχή εκτιμήσει.
Το άλλο (διαφορετικό) μοντέλο χρεοκοπίας δεν είναι ένα αλλά πολλά, που βασίζονται σε μία εντελώς διαφορετική πολιτική φιλοσοφία (μη νεοφιλελεύθερη) και πολιτική οικονομία. Σε όλες τις περιπτώσεις τα μοντέλα αυτά προϋποθέτουν «εξωτερική υποτίμηση», κάτι που πρακτικά σημαίνει έκδοση εθνικού νομίσματος, ριζική αναδιάρθρωση και μερική τουλάχιστον εθνικοποίηση του τραπεζικού τομέα, ανάπτυξη μακροχρόνιας στρατηγικής επενδύσεων και πάρα πολλές άλλες θεσμικού χαρακτήρα μεταβολές που θα άλλαζαν εντελώς το πολιτικο-οικονομικό τοπίο στην χώρα και δια παντός τις πολιτισμικές και κοινωνικές ορίζουσες της μεταπολίτευσης. Εάν τα μοντέλα αυτά χρεοκοπίας δεν συνδυάζονταν με μια θαρραλέα και έξυπνη αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους και διευθέτηση του ιδιωτικού με παράλληλο σοσιαλιστικό μετασχηματισμό, είναι πιθανόν να ζημίωναν την χώρα ακόμη περισσότερο από την μορφή χρεοκοπίας που έχει επιλέξει το καθεστώς. Άρα τα εναλλακτικά μοντέλα χρεοκοπίας δεν συνιστούν μονόδρομο, αλλά ασφαλώς προϋποθέτουν πολύ σοβαρή διαβούλευση από όλες εκείνες τις δυνάμεις, φορείς και προσωπικότητες που συνθέτουν την βεντάλια που υπερασπίζεται την αυτοκυβέρνηση της Ελλάδας και την σχετική αυτονομία της ανάπτυξης στην χώρα. Στο τέλος, αν υπήρχε σοβαρότητα, θα μπορούσαμε να καταλήξουμε μέσω της σύνθεσης διαφορετικών προτάσεων, σε ένα κοινό μοντέλο χρεοκοπίας, το οποίο να αποτελούσε την βάση για την πρόταση για μια εναλλακτική κυβέρνηση και ηγεμονία στην χώρα.
Ο γράφων προσπάθησε να εξηγήσει ότι δεν υπάρχει πλέον – και αυτό με απόλυτη ευθύνη του δικομματισμού και ευρύτερα της πολιτικο-επιχειρηματικής τάξης της χώρας – κανένα μοντέλο οικονομικής πολιτικής που δεν θα λαμβάνει υπόψη την χρεοκοπία της χώρας και δεν θα οραματίζεται μία καθοριστική πολιτική μεταβολή στην χώρα με φυσικό επακόλουθο την αλλαγή και της πολιτειακής οργάνωσης: από συντακτική εθνοσυνέλευση έως επαναπροσδιορισμό της λειτουργίας των οργάνων του κράτους και της σχέσης δημοσίου-ιδιωτικού τομέα. Συνεπώς το ερώτημα δεν είναι αν είμαστε υπέρ ή κατά της χρεοκοπίας, αλλά τι είδους χρεοκοπία επιθυμούμε. Και τούτο είναι ένα βαθύτατα πολιτικό ζήτημα που ξεπερνά τα κόμματα και το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα. Εάν δεν αντιμετωπίσουμε αμέσως με ειλικρίνεια αυτό το κρίσιμο για την κοινωνία και το έθνος ζήτημα, θα είμαστε άξιοι της τύχης μας και της … τηλεοπτικής μας κουλτούρας.
Από την άλλη δεν πρέπει να υποδυθούμε τον ρόλο του «μαλάκα» αναφερόμενοι σε μια στρατηγική χρεοκοπίας, δίχως να καταδηλώνουμε ότι η στρατηγική αυτή είναι το αποτέλεσμα της πολιτικής πρακτικής που ακολούθησε το καθεστώς με καιροσκοπισμό και απύθμενη ανευθυνότητα μέχρι σήμερα. Δεν συζητάμε για την χρεοκοπία που δήθεν επιθυμούν οι αντικαθεστωτικοί, αλλά αποκλειστικά για την μορφή αναδιάρθρωσης και στρατηγικού προσανατολισμού που θα πρέπει να λάβει η χρεοκοπία στην οποία μας οδήγησε η πολιτικο-επιχειρηματική τάξη «μας».
Εστάλη απο http://activistis.gr/

Παρασκευή, 8 Απριλίου 2011

ΤΑ GOLDEN BOYS ΤΗΣ GOLDMAN SACHS

Στον αριθμό 133 της οδού Φλίτ στο Λονδίνο, άντρες με σκουρόχρωμα κοστούμια και γυναίκες με ακριβά ταγέρ και ακόμη πιο ακριβές γόβες, περνούν την γυάλινη περιστρεφόμενη πόρτα και χάνονται στο εσωτερικό του κτηρίου. Είναι ένα πέτρινο κτήριο με δωρικούς κίονες και ένα ρολόι στην πρόσοψη. Δεν υπάρχουν πινακίδες, δεν υπάρχουν διακριτικά.
Είναι ένα από τα πολλά κτήρια (το κεντρικό) της Goldman Sachs στο Λονδίνο Στέκομαι απέναντι και παρατηρώ, αυτούς που μπαινοβγαίνουν στο κτήριο. Καλοσιδερωμένοι γιάπηδες, με υπεροπτικό βλέμμα που κάλλιστα θα μπορούσες να μπερδέψεις με εκείνους τους ιεραπόστολους των νέων θρησκειών που κυκλοφορούν στο δρόμο με κοστούμι και ένα ταμπελάκι που λέει το όνομα και την θέση τους στην πεφωτισμένη κλίμακα της φιλεύσπλαχνης αλλά πάντα τιμωρητικής θρησκείας.
 Η ομοιότητα δεν είναι τυχαία. Είναι και οι ίδιοι, ιεραπόστολοι του χρήματος. Προφήτες των αγορών Έχουν γραφτεί πάρα πολλά για αυτούς τους ταλιμπάν του εξτρεμιστικού καπιταλισμού. Για τους εκπροσώπους της αγοραίας σωτηρίας. Και το «αγοραίας» δεν προκύπτει από το αγορές αλλά από το αγορασμένος. Δουλεύουν ασταμάτητα, η συλλογική τους συνείδηση είναι απλωμένη πάνω στο αόρατο δίκτυο της εταιρείας, καθοδηγούν υπουργούς και οικονομίες, και όταν μετά από μερικά χρόνια φεύγουν από την Goldman Sachs προωθούνται σε κυβερνήσεις και κρατικούς μηχανισμούς. Μια κανονική σκοτεινή σέχτα που φωτίζεται μόνο από τη λάμψη του χρήματος.
Μέχρι πριν από τριάντα χρόνια, τα κέρδη από τις επενδύσεις, επενδύονταν και πάλι για να δημιουργήσουν νέο κέρδος. Αυτή ήταν η βασική λειτουργία του καπιταλισμού. Ξαφνικά οι επένδυση του χρήματος έπαψε να είναι παραγωγική. Έγινε αεριτζίδικη. Τράπεζες όπως η Goldman, δημιούργησαν προϊόντα τα οποία προσέφεραν κέρδος, χωρίς καμιά παραγωγική επένδυση. Μπορούσες να αγοράσεις ένα τραπεζικό προϊόν , το οποίο μπορούσε να είναι απλώς ένα στοίχημα για το αν θα χρεοκοπήσει μια χώρα και να κερδίσεις απ αυτό. Η οικονομία έγινε από παραγωγική, ιπποδρομιακή. Και ονομάστηκε αγορά (βλέπετε οι όροι «ιππόδρομος» και «στοίχημα» ήταν πιασμένες από τον ΟΠΑΠ)
Τα καλοντυμένα κοράκια τραπεζών όπως η Goldman, άρχισαν να πουλούν αέρα, -ευνοϊκούς ανέμους τους παρουσίαζαν- που κάποια στιγμή θα γινόταν θύελλες. Το σύστημα λειτουργεί απλά. Οι «τραπεζίτες» της Goldman, είναι σύμβουλοι κυβερνήσεων και επιχειρήσεων. Αυτοί που αποφασίζουν να αγοραστούν τα προϊόντα και οι συμβουλές τους, είναι πρώην στελέχη της Goldman Sachs και νυν υπουργοί. Όταν ολοκληρωθεί η «παροχή υπηρεσιών», ένας οίκος αξιολόγησης αφού πληρωθεί πάλι από τις κυβερνήσεις, συμπεραίνει πως όλα είναι καλά. Η μικρή λεπτομέρεια είναι πως οι μέτοχοι αυτού του νταβατζή της αγοράς που λέγεται αξιολογητής, είναι και μέτοχοι της Goldman Sachs. Οπότε αν πληρώσεις όλα θα πάνε καλά. Ταυτόχρονα όμως η Τράπεζα, έχοντας όλες τις πληροφορίες για ένα κράτος, την κυβέρνηση και την οικονομία της, μπορεί να δημιουργήσει ένα προϊόν (ένα στοίχημα δηλαδή) το οποίο θα διαθέσει στην αγορά. Θα κερδίσει και απ αυτό, και αν θέλει μπορεί να χειραγωγήσει την οικονομία της χώρας.
Ακούγεται τρομακτικό, αλλά είναι ακόμη χειρότερο Το 2001, η κυρία Αντιγόνη Λουδιάδη, ένα στέλεχος της Goldman στο Λονδίνο, πρότεινε στα αφεντικά της, να πλησιάσουν την ελληνική κυβέρνηση και να της προτείνουν να αποκρύψουν το ελληνικό χρέος για να καταφέρει να μπει στην ΟΝΕ. Η κυβέρνηση Σημίτη δέχτηκε. Tμήμα των δαπανών Άμυνας, μετατράπηκαν σε ένα swap και μέσω της Εθνικής Τράπεζας, πουλήθηκαν και αγοράστηκαν. Με έναν πολύπλοκο τρόπο το χρέος εμφανίστηκε μικρότερο.Μπήκαμε στην ΟΝΕ με όλες τις ψεύτικες προυποθέσεις και τους ούριους ανέμους της Goldman Sachs και σήμερα θερίζουμε θύελλες. Η Goldman πήρε 330 εκατομμύρια αμοιβή. Κανένας δεν γνωρίζει όμως τι υποθήκες μπήκαν για τα swaps. Τι ξεπουλήσαμε δηλαδή προκειμένου να «εξυπηρετηθούμε».
Η Goldman από την άλλη,όταν ξεκίνησε η κρίση, δημιούργησε στο Λονδίνο τον πρώτο λογαριασμό όπου κάποιος μπορούσε να ποντάρει υπέρ της χρεωκοπίας της Ελλάδας. Τρελά κέρδη. Και το μήνυμα σαφές: «ο πρώην πελάτης καταρρέει, εμείς ξέρουμε καλύτερα» Τον Νοέμβριο του 2009, η Goldman , έστειλε ένα από τα πιο ισχυρά στελέχη της ,να συναντηθεί με τον πρωθυπουργό και να προτείνει την αγορά ενός νέου προιόντος για να βοηθηθούμε στην κρίση. Ο Παπανδρέου αρνήθηκε και μετά από μέρες το βασικότερο στέλεχος της Ευρωπαϊκής Τράπεζας με συνέντευξή του παρουσίασε την οικονομία της Ελλάδας υπό κατάρρευση. Το στέλεχος αυτό της Ευρωπαϊκής Τράπεζας ήταν βέβαια πρώην στέλεχος της Goldman Sachs, απ αυτά που προωθούνται στις κυβερνήσεις και τους μηχανισμούς εξουσίας.
Οι οίκοι αξιολόγησης, με πρώτο την Moodys, του οποίοι οι μέτοχοι είναι και μέτοχοι της Goldman, άρχισαν στη συνέχεια,την υποβάθμιση της ελληνικής οικονομίας. Τα υπόλοιπα μάλλον είναι γνωστά. Αυτό που δεν είναι γνωστό είναι πως ο χρηματιστής της Goldman, Πέτρος Χριστοδούλου, στέλεχος της Εθνικής την εποχή που έγινε η απόκρυψη χρέους με τα swaps, είναι σήμερα διευθύνων σύμβουλος του Οργανισμού Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους. Η Goldman Sachs βεβαίως είναι μία από τις τράπεζες που διαμορφώνουν την αγοραία αντίληψη για τις αγορές. Και ο κύριος Χριστοδούλου δεν είναι ούτε ο πρώτος ούτε ο μοναδικός , που σχετιζόμενος με αυτές τις ομάδες βρέθηκε σε καίρια θέση στην Ελλάδα.
 ΥΓ: Ενδεικτικά και μόνο, ο Χένρυ Πόλσον, υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ όταν ξεκίνησε η κρίση, -ο οποίος «έσωσε» τις τράπεζες εκτός από τον βασικό αντίπαλο της Goldman Sachs,- ήταν πρόεδρος της Goldman. Επίσης στελέχη της ήταν ο Ρομάνο Πρόντι πρωθυπουργός της Ιταλίας και επικεφαλής της Κομισιόν, ο Ότμαρ Ίσινγκ νούμερο 2 στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα,ο διοικητής της Τράπεζας του Καναδά και άλλοι πολλοί που χαράσσουν πολιτική, εμφανίζοντάς την ως ανάπτυξη,αναγκαία πολιτική, νόμο των αγορών και άλλα εύηχα. Τους αντίστοιχους έλληνες δεν είναι δύσκολο να τους βρείτε.
Εστάλη απο http://www.koutipandoras.gr/